ที่เจ้าชอบที่สุดมาให้เจ้า เจ้าลองชิมดูว่ารสชาติถูกปากเจ้าหรือไม่ หากเจ้ารู้สึกว่าอร่อย ข้าจะดึงแม่ครัวคนนี้มารับใช้เจ้าในเรือนของเจ้าด้วย” เขาพูดไปก็เปิดห่อผ้าสักหลาด เผยให้เห็นขนมข้าวที่สว่างไสวมากและมีควันกรุ่นๆ
เดิมทีเจียงเซี่ยนกินอิ่มไปครึ่งหนึ่งแล้ว ทว่าพอเห็นจู่ๆ ก็อยากอาหารขึ้นมาอีก
หลี่เชียนเห็นสถานการณ์จึงสั่งให้ไป่เจี๋ยไปชงเหล่าจวินเหมยมาให้เจียงเซี่ยนกาหนึ่ง หากไม่มีเหล่าจวินเหมยก็เปลี่ยนถ้วยชงชา
ไป่เจี๋ยขานรับและไป
เจียงเซี่ยนอดที่จะมองไป่เจี๋ยอีกครั้งไม่ได้
หลี่เชียนเห็นแล้วก็มองตามสายตาของนางไป และเอ่ยอย่างอยากรู้ว่า “เป็นอะไรไป? มีอะไรผิดปกติหรือ?”
“เปล่า!” เจียงเซี่ยนหมดสิ้นความอยากอาหารทันที และไม่มีความคิดที่จะกินแม้แต่นิดเดียว นางเอ่ยอย่างไม่สบายใจว่า “ข้ากลัวว่าข้ากินแล้วจะไม่ย่อย”
หลี่เชียนรู้สึกว่าเจียงเซี่ยนต้องไม่ได้กลุ้มเพราะเรื่องนี้อย่างแน่นอน
หากนางไม่อยากกิน ก็สามารถปฏิเสธเขาได้ทันที ไม่จำเป็นต้องกลับคำแบบนี้
เช่นนั้นเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น?
เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นนะ…เขาสั่งให้ไป่เจี๋ยไปชงชา…
หลี่เชียนคิดแล้วอดที่จะเลิกคิ้วไม่ได้ ความพึงพอใจฉายวาบผ่านไปในดวงตา
ที่แท้…เจียงเซี่ยนไม่ชอบให้เขาสั่งสาวใช้ของนาง
หรือว่าสาวใช้คนนั้นหน้าตาสวยมากอย่างนั้นหรือ?
หลี่เชียนคิดไป ตอนที่ไป่เจี๋ยนำชามาให้ เขาก็ตั้งใจมองไป่เจี๋ยครั้งหนึ่ง
คิ้วของสาวใช้คนนี้เหมือนเจียงเซี่ยน
