บ้าง?
ฉิงเค่องุนงงเล็กน้อยในทันใด
พอเห็นเจียงเซี่ยนไม่สั่งอะไรแล้ว นางจึงออกไปเตรียมของขวัญวันเกิดให้จินย่วน
เสียงเคาะหน้าต่างที่ยาวสามครั้ง สั้นหนึ่งครั้ง ดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอตรงลูกกรงหน้าต่าง
เจียงเซี่ยนแอบคิดว่าเป็นหลี่เชียน
ดึกขนาดนี้แล้ว ยังจะมาพบนางด้วยวิธีแบบนี้ นอกจากหลี่เชียนแล้ว นางก็คิดถึงคนอื่นไม่ออกจริงๆ
นางพยักหน้าให้ฉิงเค่อ
ฉิงเค่อฝืนกลั้นรอยยิ้มเอาไว้แล้วไปเปิดลูกกรงหน้าต่าง
เจียงเซี่ยนปรายตามองไปก็รู้ว่าตนเองเดาไม่ผิด จึงเอ่ยทันทีโดยไม่รอให้หลี่เชียนเอ่ยปากว่า “ที่นี่คือกองบัญชาการต้าถง ท่านลุงใหญ่กับท่านพี่ต่างก็อยู่ที่นี่ เจ้าว่างไม่มีอะไรทำ จึงอยากประลองฝีมือกับท่านลุงใหญ่และท่านพี่ใช่หรือไม่!”
“เจ้าอย่าเอาแต่คิดว่าข้าดื้อแบบนั้น ข้ายังคงเคารพท่านลุงใหญ่กับท่านพี่มาก” หลี่เชียนพูดไปก็ถามนางเสียงเบาด้วยรอยยิ้มว่า “ในห้องเจ้าไม่มีคนอื่นใช่หรือไม่?”
เจียงเซี่ยนยิ้มเยาะ “ต่อให้ในห้องข้ามีคนอื่น เจ้าก็จะไม่เข้ามาอย่างนั้นหรือ?”
หลี่เชียนไม่เห็นด้วย เขายิ้มอย่างชั่วร้ายและเอ่ยว่า “ถึงได้บอกว่าเจ้ารู้จักข้าดี!”
เจียงเซี่ยนมองเขาตาขวางครั้งหนึ่ง
หลี่เชียนก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังอ้อมไปหน้าประตูและเดินเข้ามา
ฉิงเค่อรีบไปปิดหน้าต่าง และสั่งให้สาวใช้นำชากับของว่างมา
หลี่เชียนวางห่อผ้าสักหลาดเล็กๆ ในมือลงบนโต๊ะอุ่นตรงหน้าเจียงเซี่ยนและเอ่ยว่า “ข้าให้คนทำขนมข้าว
