จะเป็นหลิวตงเยว่ ไป่เจี๋ย หรือฉิงเค่อต่างก็หวาดกลัวจนตัวสั่นและไม่กล้าสะเพร่าแม้แต่นิดเดียว จะทำอะไรก็คิดอย่างละเอียดรอบคอบมากขึ้น
ชาติก่อนเจียงเซี่ยนใช้ชีวิตอยู่กับฉิงเค่อมาเกือบยี่สิบปี ฉิงเค่อเป็นผู้ช่วยให้เมิ่งฟางหลิง และดูแลของที่ซือหลี่เจียนส่งมาตลอด การคุยกับนางว่าจะส่งของขวัญอะไรให้ใคร และต้องเข้าสังคมอย่างไรแบบนี้ ยังเป็นเรื่องใหม่สำหรับนางจริงๆ
นางอดที่จะเม้มปากยิ้มไม่ได้ และเอ่ยว่า “หัวหน้าแม่บ้านฉิง เช่นนั้นเจ้าลองว่ามา ว่าข้าควรจะทำอย่างไรดี?”
ฉิงเค่อหน้าแดง และเอ่ยว่า “ท่านหญิงอย่าล้อข้าเล่นเลยเจ้าค่ะ หากข้าทำไม่ถูก ท่านก็บอกมาได้เลย เท่าที่ข้าดู ยังต้องส่งของขวัญวันเกิดไปอยู่ดี แต่ไม่รู้ว่าครั้งนี้ตระกูลจินจะฉลองวันเกิดให้คุณหนูจินหรือไม่ ของขวัญชิ้นนี้คงจะส่งของราคาสูงเกินไปไม่ได้ ขอแค่ภายนอกพอใช้ได้ก็พอแล้ว”
ในความคิดของฉิงเค่อ นอกเสียจากว่าจินไห่เทาจะสมองมีปัญหา ไม่อย่างนั้นอย่างไรก็ไม่มีทางที่จะไปกระจายความคึกคักที่เจียงเซี่ยนออกเรือนเพื่อจัดวันเกิดให้ลูกสาว เป็นไปได้มากว่าวันเกิดของคุณหนูจินจะจัดไม่ได้แล้ว
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางพยักหน้า และเอ่ยว่า “ข้าคิดว่าเจ้าพูดได้ไม่เลว เช่นนั้นเจ้าก็ลองไปถามแม่นมเมิ่งแล้วกัน ดูว่านางว่าอย่างไร แล้วเจ้าตัดสินใจเองได้เลย!”
นั่นก็หมายความว่า นางไม่อยากจะยุ่งแม้แต่เรื่องการเข้าสังคมพวกนี้ด้วยซ้ำ
เช่นนั้นท่านหญิงคิดจะยุ่งเรื่องอะไร
