ร้านเก่าแก่ของเจียงหนาน ทำของว่างของซูเจ้อ[1]สืบทอดกันมาหลายรุ่น มีชื่อเสียงในหมู่ขุนนางจากเมืองหลวงที่อยู่แถบซูเจ้อมาก ตระกูลไหนมีงานแต่งงานหากไม่ใช่ของว่างที่สั่งจากร้านของพวกเขา ก็จะแลดูไม่ดีพอ
เจียงเซี่ยนลูบคางพลางยิ้ม และเอ่ยว่า “แน่นอนว่าต้องเป็นรสชาติของหอหลิ่วชุ่ยอยู่แล้ว! ทุกคนต่างก็บอกว่าดีไม่ใช่หรือ?”
ชีกูยิ้มและถอยออกไป
ฮูหยินฝางปล่อยให้เจียงเซี่ยนหยอกหลี่เชียนเล่น และคุยกับฮูหยินฉีโดยแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
เกรงว่าเด็กสาวอย่างเจียงเซี่ยนคงจะไม่เคยลิ้มลองชีวิตที่โศกเศร้า เสียใจ หวาดหวั่น และระมัดระวังมากจนถึงขั้นหวาดกลัวและไม่สบายใจเลยกระมัง?
จินย่วนถอนหายใจในใจ และตามพี่ชายทั้งสองคนของตนเองไปจวนสกุลหลี่
ตอนที่ลงจากรถม้า นางเห็นชีกูกำลังคุยกับหลี่เชียนอยู่หน้าประตูใหญ่
นางแปลกใจมาก จึงถามหงซิ่วสาวใช้ข้างกายว่า “พวกเขากำลังคุยอะไรกัน?”
หงซิ่วเป็นคนที่จินเซียวอบรมสั่งสอนมาด้วยตนเองและวางไว้ข้างกายจินย่วน พอได้ยินก็เข้าใจ จึงแสร้งทำเป็นเดินผ่านข้างตัวหลี่เชียนไปอย่างไม่สนใจ ก็ได้ยินหลี่เชียนสั่งชีกูว่า “นางอาจจะไม่ชอบของว่างของห้องเครื่องจริงๆ ก็ได้ เจ้าอย่าคิดว่านางพูดออกมาด้วยรอยยิ้มแล้วเจ้าก็ไม่ใส่ใจคำพูดของนาง เรื่องนี้ข้ารู้แล้ว ข้าจะให้เซี่ยหยวนซีหาผู้ที่ทำของว่างเป็นมาจากหอหลิ่วชุ่ยสักคน”
ชีกูยิ้มพลางรับปาก และกลับกองบัญชาการ
แต่เซี่ยหยวนซีกลับลำบากใจมาก และเอ่ยว่า
