ในมุมมองของเซี่ยหยวนซี นั่นกลับเป็นนิสัยที่ตรงไปตรงมาของหลี่เชียน…ทั้งไม่หลบเลี่ยงความผิดพลาดของตนเอง และจะไม่เปลี่ยนความคิดเพราะคำนินทาเช่นกัน
เขารีบไปเมืองหลวงคืนนั้น
หลี่เชียนยืนอยู่บนขั้นบันไดของห้องหลัก มองท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง แต่ในใจกลับรู้สึกงุนงงเล็กน้อย
ตามหลักแล้ว เจียงเซี่ยนต้องการอะไรหรือมีอะไร ควรจะมั่นใจในตนเองและใจกว้างมากถึงจะถูก
ซึ่งนางก็ใจกว้างจริงๆ แม้แต่ผู้ชายก็เทียบไม่ได้เช่นกัน
ทว่ากลับไม่มั่นใจในตนเองแม้แต่นิดเดียว
ความมั่นใจในตนเองแบบนี้ไม่ได้มาจากการตัดสินใจของนางต่อสิ่งต่างๆ แต่มาจากการยอมรับตนเอง
ภายใต้การกระทำที่ดูเหมือนสงบนิ่งและเฉยชาของนาง กลับซ่อนความขี้ขลาดที่กลัวว่าจะรบกวนคนอื่นทุกเรื่องเอาไว้ มีเรื่องอะไรก็ชอบแอบคิดหาทางแก้ไขเอง และไม่เคยขอร้องคนอื่น นอกเสียจากว่าคนๆ นั้นจะทำให้นางวางใจมาก และได้รับความไว้วางใจจากนางอย่างถึงที่สุด
เป่าหนิงกลายเป็นคนแบบนี้ได้อย่างไร?
หรือว่าเคยถูกใครปฏิเสธอย่างรุนแรงอย่างนั้นหรือ?
จึงทำให้นางรู้สึกว่าการมีอยู่ของนางทำให้คนอื่นไม่มีความสุข?
หลี่เชียนขมวดคิ้วแน่นจนเป็นตัวอักษรชวน
เขาให้คนไปตามชีกูกลับมา แล้วไล่คนรับใช้ข้างกายออกไปและถามนางว่า “ตอนนั้นทำไมเจ้าถึงมาพึ่งพาอาศัยข้า? กระทั่งยอมเป็นแม่บ้านที่เรือนด้านใน”
ชีกูมาจากตระกูลขุนนางอู่หลิน อายุยังน้อยก็แสดงสติปัญญา ความสามารถ และฝีมือออกมาอย่างโดดเด่นในยุทธภพ ตอนหลั
