งอยู่ที่ต้าถงไม่เป็นไรหรือ?”
จินย่วนเห็นเจียงเซี่ยนไม่เอ่ยถึงเรื่องแต่งงานของนางเช่นกัน ก็อดที่จะโล่งอกไม่ได้ นางเงียบไปชั่วครู่ แล้วถึงจะเอ่ยว่า “ข้าอายุครบสิบห้าปีเต็มแล้ว ท่านพ่อคิดว่า ในเมื่อข้าโตแล้ว ก็ควรจะรีบจัดการเรื่องแต่งงานให้เรียบร้อยเช่นกัน ดังนั้นถึงได้เชิญแขกมากมาย เพราะอยากฉวยโอกาสนี้จัดการเรื่องแต่งงานของข้าให้เรียบร้อย”
นั่นก็หมายความว่า ความจริงแล้วจินไห่เทาจะหมั้นให้จินย่วนกับเซ่าหยางในเวลาเดียวกันกับที่จัดพิธีปักปิ่นให้จินย่วน
ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก คิดไม่ถึงว่ายังมีเรื่องนี้ด้วย
ในห้องเงียบและไร้ซึ่งเสียงใดไปชั่วขณะ บรรยากาศก็แลดูหนักอึ้งเล็กน้อย
จินย่วนเห็นทุกคนล้วนเป็นห่วงนางจริงๆ ก็รู้สึกเศร้า แล้วก็รู้สึกดีใจไปพร้อมๆ กัน
นางกับพวกเจียงเซี่ยนเพียงแค่พบกันโดยบังเอิญเท่านั้น ทว่าพวกนางกลับเป็นห่วงนางมากกว่าคนในครอบครัวของนางเสียอีก
นางไม่อยากให้พวกเจียงเซี่ยนเศร้าเพราะนาง จึงรีบยิ้มและเอ่ยว่า “แต่ว่า…ข้ามีผู้ช่วยชีวิตช่วยเหลือ จะจัดงานเลี้ยงวันเกิดหรือไม่ก็ไม่สำคัญแล้ว!”
“ผู้ช่วยชีวิต?” ฉีตานเอ่ยอย่างแปลกใจ
เจียงเซี่ยนกำลังช่วยจินย่วนอยู่ไม่ใช่หรือ?
หรือว่าจินย่วนไม่รู้อย่างนั้นหรือ?
ความคิดของนางเพิ่งจะฉายวาบผ่านไป จินย่วนก็ยิ้มพลางเอ่ยแล้วว่า “ผู้ช่วยชีวิตของข้าก็คือท่านหญิงอย่างไรเล่า!”
เจียงเซี่ยนแอบประหลาดใจ
นางคิดว่าด้วยนิสัยของจินย่วน คงจะไม่เอ่ยคำพู
