เจียงเจิ้นหยวนรู้ว่าเจียงเซี่ยนไปหาหลี่เชียน ดังนั้นเจียงเซี่ยนเพิ่งจะกลับมา หลี่เชียนก็มาเยี่ยมเขาแทบจะทันที เขาก็ไม่ได้ตำหนิความเฉยเมยของหลี่เชียน และพบหลี่เชียนกับจินเซียวและจินเฉิงที่มาพร้อมกับหลี่เชียนในห้องหนังสือของเรือนด้านนอกอย่างให้เกียรติมาก แถมตอนที่เห็นจินเฉิงยังหยอกจินเฉิงเล่นด้วยว่า “ข้าอิจฉาใต้เท้าจินจริงๆ ลูกชายหล่อเหลาขึ้นทุกคน แต่ข้าไม่มีลูกสาว ไม่อย่างนั้นจะต้องรับลูกชายของตระกูลจินมาเป็นลูกเขยอย่างแน่นอน”
คำพูดเพียงไม่กี่คำทำให้จินเฉิงตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำทั้งหน้าและพูดไม่ออก แม้แต่จินเซียวก็รู้สึกว่าเจียงเจิ้นหยวนที่เป็นมิตรมีมาดและท่าทางของผู้อาวุโสมาก เป็นคนที่น่าเคารพคนหนึ่ง
เจียงลวี่นำชามาให้พวกเขาด้วยตนเอง แต่ละคนรีบลุกขึ้นเอ่ยว่า “มิกล้า” ถ่อมตนและบอกปัดอยู่พักหนึ่ง ถึงจะนั่งลงอีกครั้ง
ส่วนจินย่วนไปหาฮูหยินฝาง
พอได้เห็นจินย่วนที่ผมสีดำสนิท สดใสและงดงามมาก ฮูหยินฝางก็ค่อนข้างประหลาดใจทีเดียว นางคิดไม่ถึงว่าซานซีจะมีหญิงงามแบบนี้ด้วย จึงเริ่มเข้าใจสิ่งที่เจียงเซี่ยนทำในทันใด
ไม่ว่าใครเห็นเด็กสาวที่สวยขนาดนี้ถูกบังคับให้แต่งงานกับคนหนุ่มตระกูลร่ำรวยที่ทำอะไรตามอำเภอใจและไม่ทำงานอย่างเซ่าหยางก็คงจะรู้สึกทนไม่ได้กันทั้งนั้น
ฮูหยินฝางถามจินย่วนสองสามคำ ล้วนเป็นคำพูดที่คุยกันทั่วไป ทั้งไม่กระตือรือร้นเกินไป และไม่แลดูเย็นชาเช่นกัน
จินย่วนไม่อาจรู้ความคิดของฮูหยิ
