เจียงเซี่ยนถือถ้วยแก้วและกินปี่แป่ไปสองสามชิ้น พอเห็นว่าหลี่เชียนยังปอกให้นางอยู่ ก็หน้าแดง และผลักถ้วยแก้วไปให้หลี่เชียน แล้วเอ่ยว่า “เจ้าก็กินด้วย! ข้าจะปอกให้เจ้า!”
หลี่เชียนได้ยินเช่นนั้นก็ชอบใจมาก
จึงผลักจานผลไม้ที่ใส่ปี่แป่ไปตรงหน้าเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนเคยปอกผลไม้ให้คนอื่นที่ไหน? นางทำจนทั้งมือเต็มไปด้วยน้ำปี่แป่
หลี่เชียนก็ไม่รังเกียจเช่นกัน ถือว่าให้นางจับเล่น
เจียงเซี่ยนมองปี่แป่ที่ถูกตนเองปอกแต่กลับช้ำทั้งลูก แล้วก็ขมวดคิ้วยุ่ง
หลี่เชียนยิ้มและเอ่ยว่า “ไม่เป็นไร ไม่ใช่ว่ากินไม่ได้เสียหน่อย!” และจิ้มชิ้นหนึ่งใส่ปากทันที แต่ปรากฏว่าน้ำกลับหยดลงบนเสื้อคลุมที่ไม่มีลายสีน้ำเงินสดใสของเขา และทิ้งคราบเอาไว้ ค่อนข้างเลอะเทอะทีเดียว
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม และรู้สึกดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
หลี่เชียนถูจมูกของเจียงเซี่ยน และไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องด้านใน
การกระทำที่สนิทสนมมากของเขาทำให้เจียงเซี่ยนหน้าแดง นางเรียกเซียงเอ๋อร์ไปตักน้ำล้างมือให้นาง
พอหลี่เชียนออกมา ปี่แป่จานหนึ่งก็ปอกเสร็จหมดจานแล้ว และวางอยู่ในถ้วยแก้วอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย รูปลักษณ์ภายนอกสมบูรณ์มาก
แค่เห็นก็รู้ว่าไม่ใช่ฝีมือของเจียงเซี่ยน
ทว่าหลี่เชียนก็แกล้งทำเป็นไม่รู้และหยอกเจียงเซี่ยนว่า “ไม่เลว ไม่เลว ยิ่งปอกยิ่งสวย ต่อไปข้าคงลาภปากแล้ว”
เจียงเซี่ยนหัวเราะ นางรู้สึกดีขึ้นแล้ว
หลี่เชียนมานั่งข้างกายนาง และลูบศีรษะ
