ของนางอย่างเอ็นดู
เจียงเซี่ยนหน้าแดงและขยับเข้าไปข้างใน หลี่เชียนก็ไม่เข้าใกล้อีก และพิงหมอนอิงใบใหญ่อย่างเกียจคร้าน
ท่าทางที่สบายๆ และสนิทสนมแบบนี้ เจียงเซี่ยนเป็นคนมาสองชาติ ก็ไม่เคยเจอเหมือนกัน
นางทำได้เพียงก้มหน้าไปกินปี่แป่
หลี่เชียนก็ถือถ้วยแก้วให้นาง และคุยกับนางเสียงอ่อนโยนว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าอยากให้พวกนางใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย แต่เจ้าไม่ใช่ปลาเสียหน่อย จะรู้ว่าปลามีความสุขได้อย่างไร[1]? ไม่ดีของเจ้า อาจจะดีสำหรับคนอื่นก็ได้”
อย่างนั้นหรือ?
เจียงเซี่ยนสับสนเล็กน้อย
หลี่เชียนลุกขึ้น และยิ้มพลางลูบศีรษะของนางอีก แล้วกระซิบข้างหูนางว่า “ไม่รู้ว่ามีคนอยากเป็นฮองเฮาตั้งเท่าไร แม้ว่าฝ่าบาทจะเป็นชู้กับแม่นม หรือแม้ว่าฝ่าบาทจะเย็นชา ไร้ความปราณี ใจดำ และเห็นแก่ตัวก็ตาม…มีแต่เจ้าที่โง่เช่นนี้ และตามข้ามา…” เสียงนั้นทั้งอ่อนโยนและนุ่มนวล ระบายไอร้อนลงบนติ่งหูของนาง และสั่นคลอนหัวใจของนาง
เจียงเซี่ยนอายจนหน้าแดงมาก จึงผลักหลี่เชียน “เจ้าต่างหากที่เป็นคนโง่!”
นางไม่สนใจที่จะเป็นฮองเฮาและไทเฮา
หลี่เชียนนิ่งดุจขุนเขา เขาจุมพิตที่ขมับของนางเบาๆ และกลับไปนั่งอย่างรวดเร็ว
ทว่าริมฝีปากอันอ่อนนุ่มนั้นกลับเหมือนประกายไฟตกลงบนผิวของนาง และลวกจนนางตัวสั่น
“หลี่จงเฉวียน!” เจียงเซี่ยนเลิกคิ้วอย่างโมโห
แต่หลี่เชียนกลับยิ้มตาหยีและขานรับเสียงดังว่า “ขอรับ” ทำให้เจียงเซี่ยนโกรธจนพูดไม่ออก และไม่เห็นว่าหู
