ไร!”
“ข้าไม่รู้ว่าจะสำเร็จหรือไม่” หลี่เชียนคิดว่าตระกูลจินจะต้องพอใจกับการแต่งงานนี้มากอย่างแน่นอน แต่เขาไม่ค่อยแน่ใจว่าตระกูลเติ้งจะตกลงหรือไม่ ทว่าฮูหยินฝางไม่ได้ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ก็น่าจะมีความมั่นใจอยู่บ้าง เขาถึงเอ่ยเรื่องนี้กับจินเซียว “แต่ข้าคิดว่าน่าจะไม่เลว ในตระกูลขุนนางที่สร้างความดีความชอบต่อแคว้นอย่างใหญ่หลวง เขาเป็นบัณฑิตที่หาได้ยาก”
จินเซียวคิดว่าเป็นไปได้ยาก “ข้าเคยติดต่อกับเขา เรื่องนิสัยนั้นไร้ที่ติ แต่ไทฮองไทเฮาเคยถูกใจเขา คนที่อยากแต่งงานกับเขาต้องเยอะมากอย่างแน่นอน”
อาจจะมาไม่ถึงจินย่วน
“ไว้ฮูหยินฝางกลับเมืองหลวงแล้วค่อยว่ากันเถอะ!” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “อีกอย่างมันก็เป็นเพียงแค่ความคิดเท่านั้นเช่นกัน” แล้วเอ่ยว่า “เจ้าจะไปเยี่ยมเจิ้นกั๋วกงกับข้าหรือไม่?”
“แน่นอนว่าต้องไปด้วยอยู่แล้ว” จินเซียวรีบเอ่ย เขาเรียกจินเฉิงกับจินย่วนมา แล้วทุกคนก็นั่งรถม้าไปที่กองบัญชาการ
————————————
[1] เจ้าไม่ใช่ปลาเสียหน่อย จะรู้ว่าปลามีความสุขได้อย่างไร? หมายถึง อย่าเอาแต่ปฏิบัติกับคนอื่นตามทัศนคติของตนเอง
