ริหารราชการแผ่นดินที่มีความรู้มากของสำนักราชเลขาธิการก็ไม่เตือนฝ่าบาทอย่างนั้นหรือ แล้วยังไทเฮา…นางไปพักผ่อนอย่างสงบที่ภูเขาวั่นโซ่วแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมฝ่าบาทถึงต้องปล่อยให้นางทำอะไรมั่วซั่วตามอำเภอใจแบบนี้…”
เวลานี้หลี่เชียนถึงจะเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าทำไมตระกูลเจียงต้องรักษาชีวิตของเฉาไทเฮาเอาไว้ และทำไมต้องส่งคนสกุลฟางกับจ้าวสี่ไปอยู่ในมือของเฉาไทเฮา
มีนางขวางอยู่ข้างหน้า ฮ่องเต้ก็ไม่ว่างมาจัดการตระกูลเจียง
เขายกถ้วยชาที่อยู่ใกล้มือขึ้นและยกมือส่งสัญญาณให้จินเซียวดื่มชาเช่นกัน แล้วเอ่ยว่า “เพราะคำว่า ‘กตัญญู’! ตราบใดที่ไทเฮายังมีชีวิตอยู่ ฝ่าบาทก็ต้องเคารพ แน่นอนว่า หากไทเฮาสวรรคต ก็ต้องมาคิดกันอีกที!”
“เป็น…เป็นไม่ได้กระมัง!” จินเซียวคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่าง แล้วก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
หลี่เชียนยิ้มและเอ่ยว่า “ฝ่าบาทก็เป็นคนเช่นกัน! ทำผิดเป็นเหมือนกัน!”
จินเซียวคิดว่าหลี่เชียนจะต้องเดาสิ่งที่เขาคิดในใจถูกอย่างแน่นอนถึงได้เอ่ยเช่นนี้
เขาตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวอีกครั้ง
หลี่เชียนเอ่ยอย่างจริงจังว่า “เรื่องนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราสามารถคาดการณ์ได้เช่นกัน ต่อให้พวกเราคาดการณ์ผลอะไรได้ก็ไม่เกี่ยวกับพวกเราอยู่ดี สิ่งที่ข้าอยากคุยคืออีกเรื่องหนึ่ง…เจ้าคิดว่าเติ้งเฉิงลู่เป็นอย่างไร?”
จินเซียวคิดถึงความเป็นไปได้หนึ่ง
เสียงของเขาตึงเครียดขึ้นมาทันที เอ่ยว่า “นี่เจ้าหมายความว่าอย่าง
