ยเป็นว่าพวกเขาก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
หลี่เชียนให้คนนำปี่แป่มาหลายตะกร้า แล้วถึงจะมองตามหลังรถม้าของเจียงเซี่ยนจากไป
เพียงแต่เขายังไม่ทันหันตัว จินเซียวก็ไม่รู้ว่าพุ่งออกมาจากไหน แล้วมองหลี่เชียนด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความล้อเลียน และเอ่ยว่า “รีบบอกมา บ่ายวันนี้เจ้าอยู่ในห้องกับท่านหญิงเจียหนานทำอะไรบ้าง? ข้าเห็นว่า คนรับใช้ในห้องของพวกเจ้าต่างยืนอยู่ในลานบ้านไกลมาก!”
หลี่เชียนขมวดคิ้ว สีหน้าแลดูจริงจังและระมัดระวังเล็กน้อย พลางถามว่า “เวลาข้าคุยกับเจ้า สาวใช้กับเด็กรับใช้ต่างก็รับใช้อยู่ข้างๆ หรือ?”
จินเซียวอึ้งไป
หลี่เชียนมองซ้ายมองขวา และเอ่ยว่า “พวกเราไปคุยกันในห้องหนังสือ”
จินเซียวรู้ว่าเมื่อคืนเจียงเจิ้นหยวนมาถึงต้าถงแล้ว เขากำลังคิดว่าจะไปเยี่ยมหรือไม่ ใครจะรู้ว่าเจียงเซี่ยนก็มาแล้ว ท่าทางของหลี่เชียนทำให้เขาคิดว่าที่เจียงเซี่ยนรีบมาหาหลี่เชียนเกี่ยวข้องกับการมาถึงของเจียงเจิ้นหยวน เขาอดที่จะจริงจังขึ้นมาไม่ได้ และตามหลี่เชียนไปที่ห้องหนังสือ
หลี่เชียนเล่าเรื่องเหลวไหลในราชสำนักให้จินเซียวฟัง
จินเซียวเกือบจะกระโดดขึ้นมา เขาเบิกตาโตมองหลี่เชียน “เป็นไปไม่ได้กระมัง? ไม่ว่าอย่างไรฝ่าบาทก็เป็นเจ้าผู้ครองแคว้นเช่นกัน ฝ่าบาทไม่น่าจะทำอะไรบุ่มบ่ามแบบนี้กระมัง? หรือว่าสำนักราชเลขาธิการกับซือหลี่เจียน อืม ซือหลี่เจียนไม่นับ พวกเขาเชื่อฟังฝ่าบาทมาโดยตลอด หรือว่าพวกขุนนางใหญ่ที่ช่วยฝ่าบาทบ
