งเซี่ยนนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ และยิ้มพลางฟังไทฮองไทเฮาคุยกับพวกเขา สง่างาม งดงาม เยือกเย็น อ่อนโยน เรียบร้อยและสุขุมอย่างบอกไม่ถูก ทว่าเวลานี้…เขารู้สึกว่าภาพลักษณ์อันสมบูรณ์แบบในใจเขาจู่ๆ ก็พังลงในทันใด…
หลี่เชียนทิ้งสองพี่น้องสกุลจินเอาไว้และไปที่ห้องหนังสือ
เจียงเซี่ยนกำลังนั่งรอเขาอยู่บนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่าง
สีหน้าของนางแลดูเซื่องซึมเล็กน้อย และมองสวนลูกท้อหยกที่วางอยู่บนโต๊ะอุ่นด้วยสายตาว่างเปล่า เขาเข้ามาก็ไม่ได้ยินเสียง
หลี่เชียนไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปสะกิดนาง กลัวว่าจะทำให้นางตกใจ จึงหยุดฝีเท้าห่างจากนางสี่ห้าก้าว และเรียกเบาๆ ว่า “เป่าหนิง”
เจียงเซี่ยนก็ยังตกใจอยู่ดี ทว่าก็ได้สติกลับมาเร็วมากด้วยเหตุนี้เช่นกัน
หลี่เชียนไปชงชากาหนึ่งให้นางด้วยตนเอง แล้วมานั่งบนเตียงอุ่นตรงข้ามกับนางและปอกปี่แป่ให้นาง “อันนี้เจ้ากินได้ ไม่หวานมาก แถมยังมีสรรพคุณดับความร้อนในปอดกับกระเพาะอาหารและลดลมกำจัดเสมหะด้วย”
เจียงเซี่ยนมีอารมณ์กินผลไม้ที่ไหน
นางเล่า ‘เรื่องดี’ ที่เฉาไทเฮากับจ้าวอี้ทำให้หลี่เชียนฟัง
หลี่เชียนยิ้มและเอ่ยว่า “เช่นนั้นทำไมเจ้าถึงไม่พอใจ?”
หรือเป็นเพราะจ้าวอี้ตั้งฮองเฮา แล้วเจ้ารู้สึกเสียใจและเสียดายกับสิ่งที่เลือกในตอนนั้นอย่างนั้นหรือ?
ในใจหลี่เชียน น่าจะมีแต่ตำแหน่งฮองเฮาเท่านั้นที่เขาไม่สามารถชิงมาให้เจียงเซี่ยนได้ อย่างอื่นเขาคิดว่าตนเองไม่ด้อยกว่าใครทั้งนั้น
