น
—
หลี่เชียนเพิ่งจะทดสอบความสามารถของจินเฉิงไป เขาค่อนข้างประหลาดใจทีเดียว และชมจินเฉิงกับจินเซียวว่า “…พวกเจ้าสามคนพี่น้องต่างยอดเยี่ยมมาก ข้าว่า…เขาตามอวิ๋นหลินออกไปทำงานจะต้องไม่ถ่วงแข้งถ่วงขาคนอื่นอย่างแน่นอน แต่ข้าคิดว่าเจ้าควรเชิญนักบัญชีมาสอนน้องชายเจ้าดูแลบัญชีให้เป็นดีกว่า เรื่องต่อสู้กับคนนี้หาคนง่ายมาก ทว่าเรื่องดูแลบัญชีนี้กลับไม่ใช่ว่าใครๆ ก็ทำได้”
ความนัยที่แฝงในนั้นคือ ต้องฝึกฝนให้จินเฉิงดูแลบัญชี และเป็นผู้รับผิดชอบ
จินเซียวรู้สึกดีใจมาก แต่กลับฝืนอดทนไว้ไม่แสดงออกมา เขาพยักหน้าอย่างเฉยชา และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้ารู้แล้ว สองสามวันนี้ข้าจะหานักบัญชีให้เขาติดตามเรียนรู้ไปก่อน ดูว่าเขาจะทำหน้าที่ได้หรือไม่”
จินเฉิงก็ดีใจมากเช่นกัน
ออกจากกองบัญชาการไท่หยวน มีงานของตนเอง และตนเองสามารถเลี้ยงตนเองได้ นี่เป็นชีวิตที่เขาเฝ้าปรารถนามาโดยตลอด
ทั้งสามคนใช้ผ้าร้อนที่หญิงรับใช้ยื่นมาเช็ดเหงื่อ พลางไปดื่มชาที่โถงบุปผา
ตอนที่ปิงเหอวิ่งมาบอกว่าท่านหญิงเจียหนานมา พวกเขาต่างก็ตกใจมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งจินเซียว เอ่ยว่า “ปกตินางก็มาหาเจ้าแบบนี้หรือ? คนในตระกูลของพวกเขาก็ไม่คุมสักหน่อยหรือ?”
หลี่เชียนมองจินเซียวครั้งหนึ่ง และเอ่ยว่า “อย่าว่าแต่นางมีธุระเลย ต่อให้ไม่มีธุระ นางมาหาข้า ก็ไม่ได้เกะกะเจ้าอยู่ดีกระมัง?”
ก็ไม่ได้เกะกะเขาจริงๆ
แต่จินเซียวนึกถึงครั้งแรกที่เขาเจอเจียงเซี่ยน เจีย
