ให้เจียงเซี่ยนด้วย
จิตใจของเจียงเซี่ยนไม่อยู่บนนี้อย่างสิ้นเชิง นางไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมไป๋ซู่ถึงต้องขยิบตาให้นาง
นางคิดถึงคุณหนูเติ้ง แล้วก็รู้สึกว่าเหมือนอะไรบางอย่างติดอยู่ที่หน้าอกของนาง ทรมานมาก
ชาติก่อนคนเฉลียวฉลาดและมีความสามารถอย่างไป๋ซู่ ยังจัดการคนที่ทำอะไรไม่ใช้สมองของตระกูลจิ้นอันโหวนี้ไม่ได้ คุณหนูเติ้งที่เหมือนแกะตัวน้อยแต่งงานกับไช่หยวน ยังไม่ต้องหมดอนาคตหรือ!
ไม่ได้ นางไม่อาจเฝ้าดูอย่างนิ่งดูดายแบบนี้ได้!
ถึงแม้ว่า เดิมทีนี่ควรเป็นความทุกข์ที่ไป๋ซู่ได้รับ
เพราะนางเข้าไปแทรกแซง คนที่ถูกทำร้ายจึงกลับกลายเป็นคุณหนูเติ้งที่ไม่มีความผิด
นางรีบไปหาฮูหยินฝาง และถามฮูหยินฝางว่า “เรื่องของคุณหนูเติ้งกำหนดเรียบร้อยหรือยังเจ้าคะ? ไม่มีทางแก้ไขแล้วหรือ?”
“ราชโองการออกมาแล้ว” ฮูหยินฝางเอ่ยอย่างแปลกใจว่า “ทำไมจู่ๆ เจ้าถึงสนใจเรื่องของคุณหนูเติ้งขึ้นมา?”
เจียงเซี่ยนไม่อาจอธิบายกับฮูหยินฝางได้ จึงทำได้เพียงเอ่ยว่า “ข้าแค่รู้สึกว่าไช่หยวนไม่เหมาะสม คุณหนูเติ้งแต่งงานกับเขาก็ขาดทุนเกินไปแล้ว!”
ฮูหยินฝางยิ้มออกมา และเอ่ยว่า “พวกเขานั้น คนหนึ่งเป็นคุณหนูใหญ่ของจวนโหว อีกคนก็เป็นซื่อจื่อของจวนโหว เหมาะสมที่จะแต่งงานกันที่สุดแล้ว ไม่เพียงจวนอันลู่โหวที่พอใจ จวนจิ้นอันโหวก็พอใจมากเช่นกัน มีแต่เจ้าที่คิดว่าไม่ดี?”
ทว่าไช่หยวนไม่ใช่คนดี!
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็รู้สึกท้อแท้
นางจึงไปหาหลี่เชีย
