แม่นมอวี๋ขานรับและจากไป
ทว่าเพียงชั่วครู่ก็ย้อนกลับมา
เจียงลวี่ไม่ได้ตามหลังมาด้วย
ฮูหยินฝางแปลกใจ
แม่นมอวี๋ก็เอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “ฮูหยิน ท่านกั๋วกงมาแล้วเจ้าค่ะ!”
“เจ้าว่าอะไรนะ?” ฮูหยินฝางลุกขึ้นยืนทันที นางเกือบจะทำถ้วยชาที่อยู่ใกล้มือคว่ำ “ท่านกั๋วกงมาแล้ว! เขาอยู่ที่ไหน? ทำไมเขาถึงมาอย่างเงียบๆ? เขามาคนเดียวหรือ? มาเพราะงานราชการหรือมาส่งตัวเป่าหนิง? หลานหานกับหลานจ้งล่ะ ก็มาแล้วเหมือนกันหรือ?”
นางเอ่ยอย่างต่อเนื่อง เปลี่ยนเสื้อไปพลาง ถามไปพลาง
แม่นมอวี๋ล้อมอยู่รอบกายฮูหยินฝางช่วยนางจัดเสื้อผ้ากับเครื่องประดับ พลางส่ายหน้าและเอ่ยว่า “ข้าก็ไม่รู้รายละเอียดเหมือนกันเจ้าค่ะ ตอนที่ข้าเดินไปได้ครึ่งทางเจอสาวใช้ที่มารายงาน ถามนางสองสามคำ นางก็ไม่รู้เหมือนกัน บอกแค่ว่าฮูหยินฉีส่งนางมาแจ้งข่าวแก่ฮูหยิน ข้ากลัวว่าสาวใช้คนนั้นจะทำให้ฮูหยินเสียการใหญ่ จึงรับงานนี้ไว้ และรีบมาส่งข่าวให้ฮูหยินเจ้าค่ะ”
ฮูหยินฝางพยักหน้า และรู้สึกซาบซึ้งใจมาก
นางไม่ได้เจอเจียงเจิ้นหยวนมาเดือนหนึ่งแล้ว
ปกติยังไม่รู้สึก ทว่าเวลานี้รู้ว่าสามีอยู่ไม่ไกลจากตนเอง นางถึงรู้ตัวว่าตนเองคิดถึงเจียงเจิ้นหยวนเป็นอย่างมาก
แม่นมอวี๋กับเหล่าสาวใช้และแม่บ้านล้อมฮูหยินฝางอย่างแน่นหนาและไปที่ห้องหนังสือของเรือนด้านนอก
เพิ่งจะย่างเข้าไปในเรือนของห้องหนังสือ ฮูหยินฝางก็ได้ยินเสียงหัวเราะอันสดใสของเจียงเจิ้นหยวนดังแว่วออกมา
นาง
