คนที่อยู่ในห้องได้ยินเสียงนั้น บนหน้าล้วนฉายแววรังเกียจอย่างเบาบาง
จินเฉิงเอ่ยว่า “อาย่วน คุณหนูโหยวผู้นี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
จินย่วนมองจินเซียวครั้งหนึ่ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ว่า “นางอยากแต่งงานกับท่านพี่ เวลานี้ท่านพี่อยู่ที่นี่ นางก็ต้องมาโผล่แวบหนึ่งสักหน่อยอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นท่านพี่อาจจะลืมไปแล้วว่านางหน้าตาเป็นอย่างไร!”
จินเฉิงมองจินเซียวอย่างเห็นใจเล็กน้อย
จินเซียวขยะแขยงเหลือทน
เขาหน้าตาหล่อเหลามาตั้งแต่เด็ก ผู้หญิงทุกคนที่รายล้อมอยู่รอบกายเขาต่างก็ชอบเขาเพราะสิ่งนี้ กระทั่งมักจะอิจฉา ทะเลาะวิวาท ลงไม้ลงมืออย่างรุนแรง ใส่ร้ายกันและกัน จนหลังจากเขาโตขึ้น ก็เกลียดพวกผู้หญิงที่เข้าหาเขาก่อนมาก
เดิมทียังคิดว่าจะให้จินย่วนอยู่ที่ตระกูลหวง ทว่าการปรากฏตัวของโหยวฮุ่ยเหนียงทำให้เขาเปลี่ยนความคิดทันที
“ไป!” จินเซียวทำหน้าเย็นชาเอ่ยกับจินย่วนว่า “พวกเราไปพักที่ตระกูลหลี่ชั่วคราว!”
อีกสองวันก็เป็นวันเกิดของยายพวกเขาแล้ว ถึงเวลานั้นบิดาของเขาจะส่งคนมาส่งของขวัญวันเกิด จินย่วนก็กลับไท่หยวนพร้อมกับคนที่มาส่งของขวัญวันเกิดแล้วกัน ถึงอย่างไรอยู่ที่นี่ไปก็ไม่มีประโยชน์ ในใจฮูหยินเฒ่าหวงมีแต่ลูกชาย ขอเพียงเป็นเรื่องที่เป็นผลดีต่อลูกชาย อย่างไรนางก็ยอม หากเป็นเรื่องที่ไม่เป็นผลดีต่อลูกชาย อย่างไรนางก็จะไม่ทำ และถ้าเจอเซ่าหยางที่นี่ แล้วจินย่วนถูกเขากวนใจ ก็ยิ่งยุ่งยากแล้ว
ผ่านเ
