รื่องนี้ไป จินย่วนคงต้องตัดใจจากยาย ลุง และป้าสะใภ้ของตนเองอย่างสิ้นเชิง
นางก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่ออีกแม้แต่เค่อเดียวเช่นกัน
จินเซียวเพิ่งจะพูดจบ นางก็เรียกสาวใช้กับหญิงรับใช้ที่ปรนนิบัตินางเข้ามาเก็บหีบสัมภาระให้นางทันที
คุณหนูโหยวเห็นแล้วก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องทำหน้าซีดถามจินย่วนอย่างน่าสงสารว่า “นี่เจ้าเป็นอะไรไป? ข้าไม่ได้ระวัง จนล่วงเกินเจ้าหรือ?”
จินย่วนทนเห็นนางเป็นแบบนี้ไม่ได้
ตอนเด็กโหยวฮุ่ยเหนียงยังไม่รู้ความ นางเห็นจินย่วนที่งดงามกว่านางไม่ได้รับความโปรดปรานจากคนของตระกูลหวง ก็พยายามเหยียบย่ำอย่างสุดชีวิต จนตอนที่นางเจอจินเซียว และอยากแต่งงานกับจินเซียว พอรู้ความสำคัญของจินย่วน ก็เริ่มพยายามประจบจินย่วนและเอาใจจินเซียวอย่างสุดชีวิตอีก
“ท่านพี่มารับข้า!” จินย่วนเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย?”
“พวก…พวกเจ้าไม่ไปไม่ได้หรือ!” คุณหนูโหยวจับมือของจินย่วน “อยู่ที่นี่ไม่ดีหรือ? ไม่อย่างนั้น…ข้าจะไปคุยกับท่านป้า นางฟังข้าที่สุดแล้ว…”
“ไม่ต้องแล้ว!” จินย่วนเอ่ย “ข้าอยู่กับท่านพี่ ท่านลุงกับท่านป้ายังไม่วางใจอย่างนั้นหรือ?”
พี่น้องตระกูลจินไม่สนใจการรั้งที่จอมปลอมของตระกูลหวง พวกเขาจากไปอย่างรวดเร็ว และเข้าไปอยู่ในบ้านของหลี่เชียน
หลี่เชียนกลับมาจากกองบัญชาการต้าถงถึงรู้ว่าพี่น้องสกุลจินเข้ามาอยู่แล้ว
จินเซียวมีความหยิ่งในศักดิ์ศรีของลูกหลานตระกูลขุนนาง การที่เข้ามาอยู่โด
