ยไม่บอกกล่าวแบบนี้ อธิบายได้เพียงเรื่องเดียว…เขาไม่มีที่ให้น้องชายกับน้องสาวของเขาอยู่แล้วจริงๆ
หลี่เชียนอดที่จะถอนหายใจไม่ได้ และสั่งหลี่ไท่ว่า “รับรองพี่น้องสกุลจินให้ดี”
หลี่ไท่ยิ้มและเอ่ยว่า “ท่านไม่สั่งข้าก็รู้เช่นกัน คุณหนูจินจัดให้อยู่ห้องพักแขกด้านหลังแม่ทัพจิน ส่วนคุณชายจินเฉิงจัดให้อยู่กับแม่ทัพจิน สาวใช้ที่ย้ายไปรับใช้คุณหนูจินล้วนผ่านการแนะนำจากแม่นมอวี๋ จะไม่ทำให้ท่านเสียหน้าอย่างแน่นอนขอรับ”
หลี่เชียนยิ้มพลางพยักหน้า และชมหลี่ไท่สองสามคำ
หลี่ไท่ฉีกยิ้มตาหยี ร่างกายราวกับเบาขึ้นเล็กน้อย
หลี่เชียนเงียบไปชั่วครู่
เขาเรียนรู้สิ่งนี้มาจากฮูหยินฝาง
คนที่สูงศักดิ์อย่างฮูหยินฝาง เวลาคนรับใช้ข้างกายทำได้ดี ก็จะชมสองสามคำ และให้รางวัลเป็นดอกไม้ประดับผมหรือของกระจุกกระจิก ดังนั้นพวกหญิงรับใช้ถึงได้อารมณ์ดีทั้งวัน และแลดูมีชีวิตชีวามากกระมัง?
หลี่เชียนคิดแล้วก็จัดงานเลี้ยงต้อนรับให้จินเฉิง
จินเฉิงตกใจมาก
แม้ตระกูลทหารจะไม่ถือสาเรื่องลูกที่เกิดจากภรรยาเอกกับลูกที่เกิดจากอนุภรรยา แต่ระหว่างลูกที่เกิดจากภรรยาเอกกับลูกที่เกิดจากอนุภรรยาก็ยังมีความแตกต่างกันอยู่ดี เขาเป็นลูกชายที่เกิดจากอนุภรรยา เวลาออกไปข้างนอก คนอื่นอาจจะเรียกเขาอย่างเคารพนบนอบว่า ‘คุณชายจินเฉิง’ ทว่าถึงโอกาสที่เป็นทางการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาที่อยู่กับจินเซียว ก็จะไม่มีใครเห็นเขาอยู่ในสายตา
ในบรรดาเพื่อนของจินเซียว
