อะ ข้ารู้ดีอยู่แก่ใจ ครั้งนี้คุ้มกันสินสอดมา ข้าเจอเรื่องราวมากมาย คนที่ติดตามทำงานกับข้าผ่านเรื่องในครั้งนี้ไปแล้ว คนที่ไม่สามารถรับภารกิจคนเดียวได้ ต่างก็ลงมือกับคนได้แล้วเช่นกัน ข้าถึงได้คิดที่จะใช้ตระกูลเซ่าเป็นหินลับมีด หากข้าสามารถใช้กำลังบังคับให้ตระกูลเซ่าทำงานให้ข้าได้ ยังมีที่ใดในใต้หล้าขัดขวางข้าได้อีกหรือ?!”
เขาพูดไปก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย และเผยความคมกริบที่ดูถูกทุกสิ่งออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
เจียงเซี่ยนพูดอะไรไม่ออก
หลี่เชียนก็ยิ้มอย่างเบิกบานใจและเรียกว่า “เป่าหนิง” แล้วเอ่ยว่า “ข้ามีของจะให้เจ้า”
เจียงเซี่ยนไม่เข้าใจ
หลี่เชียนหยิบลูกบอลหลิงหลงฉลุลาย พันกิ่งดอกไม้ชุบเงิน ที่บรรจุดอกอวี้หลานเอาไว้ออกมาจากในอกเสื้อ
กลิ่นหอมอันงดงามตลบอบอวลในโถงบุปผาทันที
“เมื่อเช้าตอนที่ออกจากบ้านเจอคนขายดอกอวี้หลาน จึงเอาไปบรรจุลงในลูกบอลหลิงหลงนี้ที่ร้านขายเครื่องประดับเงินทองที่อยู่ข้างๆ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าชอบหรือไม่” เขามองเจียงเซี่ยน พลางเอ่ยเสียงเบา ในดวงตามีความอ่อนโยนและอาลัยอาวรณ์ที่ยากจะหลีกเลี่ยงได้ว่าเป็นความเข้าใจผิด “แต่ดอกอวี้หลานนี้หอมมากทีเดียว มีครั้งหนึ่งข้าได้กลิ่นนี้จากตัวเจ้า จึงเดาว่าเจ้าน่าจะชอบกลิ่นนี้…”
