าไม่เคยคิด แต่ใช้การแต่งงานของข้าแลกกับการแต่งงานของน้องสาวข้า เซ่าหยางไม่มีทางตกลงอย่างแน่นอน ผู้อาวุโสในตระกูลเซ่าก็รักเซ่าหยางมาก เขามีวันนี้ ก็เพราะผู้อาวุโสในตระกูลเซ่าตามใจ ตอนนั้นข้าก็เคยเอ่ยกับท่านพ่อแล้ว แต่ไม่สำเร็จ ส่วนเรื่องบุกเบิกแหล่งเงินอื่นนั้น ตระกูลอย่างพวกเรายังจะทำอะไรได้? หรือว่าจะให้ข้าเฝ้าแผงขายขนมแป้งทอดอย่างนั้นหรือ? ต่อให้ข้าอยากขาย เงินที่หาได้ก็ต้องพอที่จะจุนเจือรายจ่ายของตระกูลจินเช่นกัน…”
หลี่เชียนมองจินเซียวอย่างดูถูกครั้งหนึ่ง และเอ่ยว่า “ลูกหลานตระกูลขุนนางอย่างพวกเจ้านี่ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าโตมาขนาดนี้ได้อย่างไร แต่ละคนเหมือนเลี้ยงจนเสียคนหมด โง่เง่า มีแต่หน้าตาที่พอใช้ได้…”
“หลี่เชียน!” จินเซียวหาดาบมาต่อกรกับหลี่เชียน
“เจ้าว่าข้าเหมือนคนโง่หรือ?” หลี่เชียนเสียดสีเขาอย่างไม่ปราณีแม้แต่นิดเดียว “อีกไม่นานข้าก็จะแต่งงานแล้ว ให้สู้กับเจ้า? นอกเสียจากว่าข้าบ้าไปแล้ว ไม่ถูก ต่อให้ข้าบ้าไปแล้ว ก็จะไม่ทำเรื่องแบบนี้เช่นกัน เรื่องแบบนี้มีแต่เจ้าที่คิดออกมาได้”
จินเซียวโกรธหลี่เชียนจนไม่มีอารมณ์แล้ว เขาแบมือและนั่งอยู่ตรงนั้น “เจ้าบอกมาว่าทำอย่างไรเถอะ? ข้าจะฟังเจ้า” พอเอ่ยจบ ก็รู้สึกว่าตนเองอ่อนแอเกินไปต่อหน้าหลี่เชียน จึงเอ่ยว่า “ถึงข้าจะไม่ยุ่งเรื่องนี้ ท่านหญิงก็จะยุ่งอยู่ดี แทนที่ถึงเวลานั้นจะปล่อยให้พวกเจ้าสองคนทำให้เรื่องของตระกูลเรายุ่งเหยิงจนไม่สา
