มารถจัดการได้ สู้ข้าอยู่กับพวกเจ้าดีกว่า ไม่ว่าอย่างไรก็จะได้ดูเจ้าอยู่ข้างๆ” พอเอ่ยถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเขาก็ชะงักไป “ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าน้องสาวข้าดวงดีอะไร ถึงเจอท่านหญิง…”
คนเป็นพี่ชายอย่างเขาก็ยังสู้คนนอกคนหนึ่งไม่ได้!
จินเซียวรู้สึกเศร้าจากใจ และก้มหน้าลง
หลี่เชียนปล่อยให้เขาเศร้าอยู่ชั่วครู่ แล้วถึงเอ่ยว่า “ตอนนั้นพ่อเจ้าให้เจ้าเข้าเมืองหลวงไปสู่ขอเจียหนาน เพราะอยากหากองหนุนที่มีความสามารถในเมืองหลวงใช่หรือไม่?”
จินเซียวได้ยินก็หน้าแดง และแอบสังเกตสีหน้าของหลี่เชียน
หลี่เชียนอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ และเอ่ยว่า “ตอนนี้เจียหนานเป็นภรรยาของข้าแล้ว ข้ายังจะหึงหวงเรื่องนี้อีกอย่างนั้นหรือ? หากจะหึงหวงจริงๆ ข้าว่าข้าต้องหึงหวงมากทีเดียว…ด้วยฐานะของเจียหนาน มีแต่คนที่นางไม่อยากแต่ง ไม่มีคนที่ไม่อยากแต่งกับนาง จ้าวเซี่ยว เจ้า เติ้งเฉิงลู่ คนไหนไม่ใช่ผู้ชายที่ดีแบบหาได้ยากมากบ้าง อีกอย่างหากไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าก็ไม่มีทางได้แต่งงานกับเจียหนานอย่างราบรื่นแบบนี้เช่นกัน จะว่าไปเจ้ายังเป็นพ่อสื่อของพวกเราด้วย พวกเราช่วยน้องสาวเจ้า ก็ถือว่าเป็นของขวัญขอบคุณที่เป็นพ่อสื่อให้แล้ว!”
คำพูดของหลี่เชียนทำให้จินเซียวรู้สึกเสียใจ พร้อมกันกับนับถือหลี่เชียนมาก
นึกถึงตอนนั้นเขาก็ไม่ได้ช่วยหลี่เชียนอย่างจริงใจเช่นกัน
เพียงแค่อยากทำให้จ้าวเซี่ยวโกรธเท่านั้น
พูดถึงเขาก็ยังรู้สึกผิดกับเจียหนาน
ไม่ว่าอย่
