างไร เขาก็ช่วยหลี่เชียนปิดบังร่องรอยของนาง ทำให้ผู้อาวุโสในตระกูลเป็นห่วงมาก ก็ไม่ถูกต้อง
เขาคิดว่าหากเปลี่ยนเป็นตัวเขาเอง เขาคงจะไม่ใจกว้างดังเช่นหลี่เชียน
ทันใดนั้นจินเซียวก็เข้าใจเล็กน้อยแล้วว่าทำไมตนเองถึงเป็นสหายกับหลี่เชียน
เขายิ้มพลางชกหลี่เชียนหมัดหนึ่ง และเอ่ยว่า “ขอบใจ!”
หลี่เชียนยิ้ม
พวกความคิดและข้อพิพาทเล็กน้อยก่อนหน้านี้ก็มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยในรอยยิ้มนี้เช่นกัน
หลี่เชียนเอ่ยว่า “เจ้าเกี่ยวดองกับตระกูลเซ่าแทนน้องสาวเจ้า เซ่าหยางไม่เห็นด้วย พ่อเจ้าจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เพื่อไม่ให้ย่าเจ้าไม่พอใจ ถึงอย่างไรเขาก็เพียงแค่อยากเกี่ยวดองกับตระกูลเซ่าเท่านั้น ส่วนเจ้าจะเป็นคนแต่งหรือน้องสาวเจ้าจะเป็นคนแต่ง เขาก็ไม่สนใจทั้งนั้น ดังนั้นหากพวกเราหาการแต่งงานที่ธรรมดาให้น้องสาวเจ้า พ่อเจ้าจะไม่อกตัญญูต่อย่าเจ้าอย่างแน่นอน แต่หากพวกเราให้น้องสาวเจ้าแต่งเข้าไปในตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจของเมืองหลวงล่ะ?”
จินเซียวเข้าใจในทันใด เขานั่งตัวตรงทันที และเอ่ยว่า “ทำไมข้าถึงคิดไม่ถึง?” ทว่าไม่นานสายตาของเขาก็มืดมนลงไปอีกครั้ง และฝืนยิ้มพลางเอ่ยว่า “เรื่องแต่งงานของข้าเองยังจนปัญญา แล้วจะหาตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจของเมืองหลวงให้น้องสาวข้าได้อย่างไร…”
“เรื่องนี้ก็ต้องขอให้ท่านหญิงช่วยแล้ว” หลี่เชียนโยนบุญคุณนี้ไปให้เจียงเซี่ยน
จินเซียวยกนิ้วหัวแม่มือให้หลี่เชียน “เจ้าเก่งมาก ท่านหญิงยั
