เวลานี้หลี่เชียนกำลังกินอาหารเช้าอยู่กับจินเซียว
เมื่อวานหลังจากพวกเขารับมื้อกลางวัน ก็ไปที่เรือนส่วนตัวของเซ่าหยาง ตามคำเชิญของเซ่าเจียง เซ่าหยางเรียกนักแสดงเข้ามาแสดงในเรือน หลี่เชียนไม่สนใจเรื่องนี้ จึงถูกเซ่าเจียงที่ไม่สนใจการร้องรำเช่นกันลากไปเล่นหมากล้อมหลายตา ตกเย็นก็ดื่มสุรากันต่อ จนถึงยามห้าย[1]ถึงจะแยกย้าย
จินเซียวเห็นที่เรือนของเซ่าหยางยังมีบรรดานางโลมที่เรียกมาอยู่ในเรือนด้วย เขากลัวว่าเมาแล้วจะทำให้เสียงาน จึงไม่อยากค้างที่นั่น จึงตามหลี่เชียนกลับมายังจวนที่ตั้งอยู่ที่ถนนตะวันตกของตระกูลหลี่
ตอนกลางคืนดื่มมากเกินไป ตอนเช้าตื่นมาก็ยังปวดศีรษะแทบระเบิด กินอะไรก็ไม่มีรสชาติทั้งนั้น
แต่หลี่เชียนเมื่อคืนดื่มมากกว่าเขาเสียอีก กลับเหมือนไม่ได้ร่วมดื่มด้วย ซาลาเปาไส้หมูลูกใหญ่ลงท้องไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็หยิบซาลาเปากินอีกลูก
“ข้าว่า” จินเซียวเอ่ยอย่างอิจฉาว่า “เมื่อวานเจ้าดื่มน้ำใช่หรือไม่?”
“เมื่อวานคนที่พยายามบังคับให้ข้าดื่มสุราอย่างสุดชีวิตคือเจ้าไม่ใช่หรือ?” หลี่เชียนเอ่ยอย่างไม่เกรงใจ “เป็นสุราหรือน้ำเปล่าเจ้าแยกไม่ออกหรือ?”
จินเซียวท้อใจทันที
หลี่เชียนพูดไปก็วางถ้วยกับตะเกียบในมือลง และเอ่ยว่า “ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า”
จินเซียวพยักหน้า
เวลากินข้าวกับเวลานอนห้ามพูดมาก นี่เป็นมารยาท
ทั้งสองคนรีบกินอาหารเช้า แล้วไปคุยกันที่ห้องหนังสือเล็กข้างๆ
“ข้าได้ยินว่าน้องสาวเจ้ามาต้าถง
