แล้ว พวกเจ้าพี่น้องเจอกันหรือยัง?”
จินเซียวมาต้าถงเพื่อส่งสินสอดให้หลี่เชียนในฐานะสหาย อีกไม่กี่วันเขาก็จะไปรับตัวเจ้าสาวในฐานะสหายของหลี่เชียน ดังนั้นหลายวันนี้เขาจึงอยู่ที่ตระกูลหลี่ตลอด
เขามีแขกหรือไม่ หลี่เชียนรู้ดีที่สุดแล้ว
จินเซียวเงียบไปชั่วครู่ และเอ่ยว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าน้องสาวข้ามาต้าถงแล้ว?”
ไม่ได้ตอบหลี่เชียน
หลี่เชียนจ้องตาเขา “เมื่อวานตอนอยู่ที่หมู่บ้านจี่หนาน เจ้าถามข้าว่าทำไมเจอเพื่อนคนหนึ่งไปตั้งนานถึงจะกลับมาไม่ใช่หรือ? ข้าไปเจอท่านหญิงเจียหนานมา นางบอกข้าว่า นางเจอน้องสาวเจ้าตอนอยู่ที่หออี้เซียน…”
จินเซียวประหลาดใจมากจนคางจะร่วงลงมาแล้ว “ท่านหญิงเจียหนานมาพบเจ้าที่หมู่บ้านจี่หนาน แถมก่อนหน้านั้นนางยังไปดื่มชาที่หออี้เซียนมาด้วย? นางเป็นเจ้าสาวที่รอแต่งงานไม่ใช่หรือ?”
จะเดินเพ่นพ่านตามใจชอบไปทั่วได้อย่างไร?
ประโยคสุดท้ายเขาไม่ได้พูดออกมา
“ใช่ว่าต้องให้นางจัดสินเดิมเองเสียหน่อย นางอยากออกมาเดินสักหน่อยทำไมจะไม่ได้?” หลี่เชียนเอ่ยอย่างไม่เห็นด้วย และดึงหัวข้อสนทนากลับมาใหม่อีกครั้ง “ได้ยินว่าน้องสาวเจ้ามาต้าถงเพราะมาอวยพรวันเกิดให้ท่านยายของพวกเจ้า เมื่อไรหรือ? หากทันเวลา ข้าจะเตรียมของขวัญไปอวยพรนางด้วยสักหน่อย หากไม่ทันเวลา ก็คงต้องฝากให้พ่อบ้านในตระกูลไปร่วมงานของนาง”
จินเซียวได้ยินแล้วก็แลดูวุ่นวายใจเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วพลางเอ่ยว่า “ถึงเวลานั้นค่อยว่ากันเถอ
