อย่างข้าได้เป็นลูกเขยของจวนเจิ้นกั๋วกง ก็แทบจะเป็นขุนนางระดับสูงแล้ว แม้แต่ท่านพ่อก็พูดแบบนี้…”
“ไปให้พ้น!” เจียงเซี่ยนเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นหัวเราะทันที และในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นมาจากอ้อมกอดของหลี่เชียน นางผลักหลี่เชียน พลางเอ่ยว่า “เจ้าก็รู้จักปลอบข้านี่!”
หลี่เชียนโล่งอก
