หลิวตงเยว่ถึงรู้ตัวว่าตนเองพูดผิดไปแล้ว!
เขาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ!
ตลอดทางจากเมืองหลวงมาซานซีนี้ ท่านหญิงไม่ว่าจะมีธุระหรือไม่มีธุระก็จะหาใต้เท้าหลี่ หากไม่ก่อกวนใต้เท้าหลี่สักพักก็ต้องสบตาอย่างโมโหสักสองสามครั้ง เรื่องใหญ่ขนาดนี้ของคุณหนูจิน เขาจึงคิดว่าท่านหญิงจะต้องปรึกษาใต้เท้าหลี่ก่อนอย่างแน่นอน…ใครจะรู้ว่าจะประจบไม่ถูกทาง
หลิวตงเยว่เสียใจมาก จนแทบอยากจะตบหน้าตนเองสักสองสามครั้งเพื่อเพิ่มความจำ
ทว่าท่านหญิงเดี๋ยวก็พูดคุยและหัวเราะกับใต้เท้าหลี่ เดี๋ยวก็ทิ้งใต้เท้าหลี่ไว้ข้างๆ และไม่สนใจ…อารมณ์แปรปรวน เขาจึงไม่ค่อยแน่ใจจริงๆ ว่าเวลาไหนควรพูดอะไร?
หลิวตงเยว่แอบถอนหายใจ
ยังดีที่ครั้งนี้แม่นมเมิ่งแก้หน้าให้เขาแล้ว ครั้งหน้าตอนที่มีเรื่องอะไรอีก เขาต้องคิดสักสองสามรอบ
เขารีบเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ขอรับ” และเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้พูดให้ชัดเจนเอง”
เจียงเซี่ยนเห็นว่าพวกเขาอยากจะปกปิดเรื่องราวแต่กลับเปิดเผยออกมาอย่างชัดเจน ทว่าคิดแล้วก็ปวดสมอง จึงลุกขึ้นยืนทันทีและเอ่ยว่า “พวกเราไปที่หมู่บ้านจี่หนานกันเถอะ”
“ขอรับ ขอรับ ขอรับ!” หลิวตงเยว่ขานรับอย่างประจบประแจง และเดินไปเปิดประตูห้องส่วนตัวให้เจียงเซี่ยนอย่างรวดเร็ว
เจียงเซี่ยนเดินออกไปอย่างแน่วแน่
หลิวตงเยว่ก็รีบเข้าไปคุ้มกันเจียงเซี่ยนลงไปชั้นล่างและขึ้นรถม้า ถึงจะเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก และไปนั่งบนแอกของรถ
หมู่บ้านจี่หนานอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก ต่อให
