นัก
ชายหญิงล้วนมีธรรมเนียมปฏิบัติ ตอนที่หลี่เชียนเข้ามา พวกไป๋ซู่ต้องหลบไป และห้องส่วนตัวนี้ก็ไม่ได้ใหญ่นัก ตรงมุมกำแพงมีฉากกั้นที่ใช้สำหรับตกแต่งบานหนึ่ง พวกไป๋ซู่จึงจำเป็นต้องไปหลบอยู่ในมุมเล็กๆ หลังฉากกั้นนั้น
แม่นมเมิ่งก็บอกว่าหลังฉากกั้นเบียดกันเกินไปแล้ว…
ที่บอกไว้ว่านางกับหลี่เชียนจะคุยกันที่นี่ สุดท้ายจึงยังต้องไปที่เรือนเล็กอยู่ดี…ตอบรับคำพูดของหลิวตงเยว่ และถูกใจเมิ่งฟางหลิง
หลี่เชียนไม่ได้เจอเจียงเซี่ยนมาหลายวันแล้ว
เขามองเจียงเซี่ยนอย่างละเอียด สายตาร้อนแรงจนคล้ายกับดวงอาทิตย์ที่ร้อนแผดเผา
นางสวมเสื้อกั๊กยาวสีกุหลาบแดงทอด้วยไหมทอง กระโปรงแปดจีบสีเขียวขจีลายกิ่งดอกไม้ ผิวขาวเกลี้ยงเกลาราวกับหิมะ คางเล็กที่เดิมทีแหลมเล็กน้อยอิ่มเอิบและน่ารัก แสดงว่าในช่วงที่เขาไม่อยู่นางกินดีอยู่ดี จนอ้วนขึ้นมาหลายจิน
ทว่าสีหน้าของนางในวันนี้ดูไม่ค่อยสบายใจนัก เพราะหลายวันนี้ถูกใครรังแกหรือเปล่า?
เขากดความสงสัยลงไปยังก้นบึ้งของหัวใจ เห็นในห้องนอกจากชีกูที่คอยดูแลเรื่องน้ำชาให้อยู่ข้างๆ แล้วก็ไม่เห็นใครอีก
จึงรู้ว่าคนที่ตามเจียงเซี่ยนออกมาพากันไปหลบอยู่หลังฉากกั้นของห้องส่วนตัวแล้ว
เขาไม่ชอบที่มีคนแอบมองเวลาเขากับเจียงเซี่ยนอยู่ด้วยกัน
หลี่เชียนอมยิ้มและตอบตกลง แล้วไปยังเรือนเล็กที่อยู่ด้านหลังกับเจียงเซี่ยน
หลังเรือนเล็กปลูกไผ่เหมาจู๋ไว้แถวหนึ่ง หน้าไผ่เหมาจู๋มีโต๊ะหินกับม้าหินอยู่ชุดหนึ่
