ง
หลี่เชียนนึกถึงที่เจียงเซี่ยนคลอดก่อนกำหนดตั้งแต่เด็ก จึงสั่งให้ชีกูไปหาเบาะรองนั่งมาอันหนึ่ง รองให้เจียงเซี่ยนและนั่งลง เขาถึงถามด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าหาข้ามีธุระอะไรหรือ?”
“จินเซียวยังอยู่ในงานเลี้ยงหรือไม่?” เจียงเซี่ยนถามอย่างไม่สบอารมณ์
หรือว่าเป่าหนิงรู้ว่าจินเซียวช่วยเขาแล้วจะมาคิดบัญชีกับจินเซียวอย่างนั้นหรือ?
เขายิ้มและเอ่ยว่า “เขายังไม่กลับ! แต่เซ่าเจียงกับเซ่าหยางก็อยู่ด้วย แล้วก็ยังมีลูกชายสองคนของเจ้าเมืองจ้าวกับลูกชายของผู้บัญชาการเฉิงด้วย…”
“ทำไมเจ้าถึงน่ารำคาญขนาดนี้!” เจียงเซี่ยนเอ่ยแทรกคำพูดของหลี่เชียนในทันใด นางนึกถึงที่ตนเองถูกพี่น้องสกุลฉีหัวเราะเยาะเพราะเขา แล้วก็โมโหขึ้นมา “มีอะไรก็พูดดีๆ ไม่ได้หรือ? เจ้าไม่อยากให้ข้าหาเรื่องจินเซียว เจ้าก็บอกมาตรงๆ เอ่ยถึงพี่น้องสกุลเซ่ากับลูกชายของเจ้าเมืองจ้าวทำไม? กลัวว่าข้าจะไม่ไว้หน้าจินเซียวและทำให้เจ้าเสียหน้าหรือ?”
หลี่เชียนอดลอบถอนหายใจไม่ได้
แค่นี้นางก็โมโหขึ้นมาแล้ว หากเขาพูดความจริง นางจะไม่ฉีกเขาอย่างนั้นหรือ?
ทว่าเขามั่นใจมากขึ้นแล้วว่าเจียงเซี่ยนมาหาเรื่องจินเซียว
