้วจริงๆ!” ฉีซวงเอ่ยด้วยอารมณ์หดหู่ว่า “เมื่อก่อนข้าอิจฉานางมาก ครอบครัวฐานะดี หน้าตาสวย แถมยังมีพี่ชายที่ยอดเยี่ยมและโดดเด่นแบบนั้น…”
ส่วนฉีตานด่าจินไห่เทาว่า “เป็นถึงขุนนาง แต่กลับไม่รักและทะนุถนอมลูกชายกับลูกสาวแม้แต่นิดเดียว ยังเทียบพวกคนที่ทำการเกษตรในที่ดินของชนชั้นสูงไม่ได้เลย!”
“นี่ก็ช่วยไม่ได้เหมือนกันนี่นา!” แม่นมเมิ่งถอนหายใจพลางเอ่ยว่า “แต่ละคนต่างมีโชคชะตาของตนเอง!”
“ตระกูลหลี่ว์นั่นก็ไม่ใช่คนดีเช่นกัน!” ทังลิ่วสังเกตสีหน้าของเจียงเซี่ยน และเอ่ยเสียงเบาว่า “น้องชายของฮูหยินหลี่ว์ยังเคยบีบบังคับผู้เช่าที่ดินของตนเองจนตายด้วยขอรับ”
ทุกคนถกเถียงเรื่องนี้กันอย่างกระตือรือร้น
เจียงเซี่ยนมองคนตรงหน้าตาโต รู้สึกเหมือนตนเองเดินเข้าผิดห้อง
สิ่งที่ทุกคนชอบที่สุดยังคงเป็นการพูดคุยซุบซิบนินทาจริงๆ!
นางอดที่จะเอ่ยไม่ได้ว่า “ฮูหยินเฒ่าหวงฉลองวันเกิด แถมยังเป็นวันเกิดธรรมดา แต่คุณหนูจินกลับมาต้าถงจากไท่หยวน และยังหลบเลี่ยงคุณชายเซ่าหยาง หากข้าเดาไม่ผิด คุณหนูจินน่าจะมาขอความช่วยเหลือจากฮูหยินเฒ่าหวง ไม่อย่างนั้นเมื่อครู่นางก็น่าจะมาทักทายพวกเราเองแล้ว”
ต่อให้นางอ่อนน้อมถ่อมตน ทำอะไรเสแสร้งแสดงอยู่ตรงนั้นแค่ไหน จินย่วนมาจากตระกูลขุนนาง เห็นเหตุการณ์แบบนี้ไม่มีทางที่จะไม่รู้ว่านางพักอยู่ในโรงน้ำชา
และว่ากันด้วยมารยาทแล้ว ก็มีแต่ฮูหยินเฒ่าหวงยายของนางที่สามารถออกหน้าต่อว่าฮูหยินเฒ่าของตร
