?”
เสียมารยาทมาก
คุณหนูโหยวสีหน้าซีดเผือดทันที น้ำตาเริ่มคลอเบ้าอีกครั้ง และกัดปาก “ข้า…ข้า…ข้าก็ไม่ได้พูดอะไรนี่นา? พวกเราเจอสามีของท่านหญิงระหว่างทาง…”
จินย่วนได้ยินก็ลุกขึ้นยืนทันที นางย่อตัวคารวะเจียงเซี่ยน และเอ่ยด้วยสีหน้าโกรธจนหน้าเขียวว่า “ท่านหญิง น้องสาวของข้าคนนี้เกิดในตระกูลที่ยากจนและฐานะต่ำต้อย จึงไม่รู้ธรรมเนียม หากเสียมารยาทตรงไหนไป ขอให้ท่านโปรดอย่าใส่ใจ วันนี้ดีใจมากที่ได้เจอท่านหญิง เพียงแต่สายแล้ว ผู้อาวุโสในตระกูลยังรอพวกเรากลับไปอยู่ ไว้อีกสองวันพวกท่านต่างว่างกันแล้ว ข้าค่อยไปเยี่ยมเยียนท่านหญิงทั้งสอง ฮูหยินฉี และแม่นมเมิ่ง พวกเราขอตัวก่อน!” นางพูดไปก็ดึงแขนของคุณหนูโหยวเดินออกไปข้างนอก
เจียงเซี่ยนเห็นสายตาที่จินย่วนมองคุณหนูโหยวเหมือนไฟสองกองกำลังลุกไหม้อยู่ ก็รู้ว่าคุณหนูจินผู้นี้คงจะเป็นคนแข็งแกร่งและหยิ่งในศักดิ์ศรี ไม่ใช่พวกที่อ่อนโยนและนุ่มนวล
นี่ช่างน่าสนใจ!
นางเม้มปากยิ้ม
โหยวฮุ่ยเหนียงก็โกรธมากเหมือนกัน
เจียหนานเป็นท่านหญิง และอีกไม่นานก็จะแต่งมาอยู่ซานซีแล้ว ซานซีตั้งแต่เบื้องบนจนถึงเบื้องล่างมีใครไม่อยากประจบประแจงนางบ้าง แม้แต่ลุงเขยจินก็เคยกำชับจินย่วนครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นกันว่า ท่านหญิงเจียหนานอายุยังน้อย ผู้หญิงอย่างฮูหยินหลี่ว์คุยกับนางได้ยาก และต่อให้คุยได้ ก็เกรงว่าจะทำให้ท่านหญิงชอบได้ยากมากเช่นกัน ไว้ท่านหญิงเจียหนานถึงไท่หยวนแล้ว ไม่ว่า
