หออี้เซียนก็เป็นเพียงโรงน้ำชาที่ธรรมดามากเช่นกัน มีสองชั้น ชั้นหนึ่งเป็นห้องโถง ใช้ม่านไม้ไผ่กั้นเป็นห้องเล็กหลายห้อง ชั้นสองเป็นห้องส่วนตัว แขวนพวกภาพเลียนแบบภาพที่มีชื่อเสียงในราชวงศ์ก่อน บนโต๊ะชาวางต้นโปร่งฟ้าไว้กระถางหนึ่ง ส่วนบนโต๊ะสูงนั้นเลี้ยงเถิงหลัว[1]
ทว่าเจียงเซี่ยนไม่เคยเห็น!
นางเหมือนคนบ้านนอกเข้าเมือง สำรวจห้องเล็กๆ อย่างละเอียดรอบหนึ่ง แล้วก็รู้สึกว่าเครื่องเรือนเก่าเกินไป ภาพแข็งทื่อเกินไป โปร่งฟ้าหร็อมแหร็มเกินไป มีแต่เถิงหลัวที่หน้าตาไม่เลว
จนตอนที่ทุกคนสั่งชา หลิวตงเยว่ถึงแอบร้องว่าแย่แล้วในใจ
แต่ไหนแต่ไรมาท่านหญิงไม่ใช้ถ้วยชาที่คนอื่นเคยใช้
เวลาพวกเขาออกไปข้างนอกก็จะพกน้ำชากับถ้วยชาไปเอง
ตอนนี้ท่านหญิงจะดื่มชาที่หออี้เซียน เมื่อครู่ตอนที่ลงจากรถม้าเขามัวแต่ดูแลท่านหญิง จึงลืมเอาชุดชาของท่านหญิงลงมาด้วย
น้อยครั้งที่เขาจะทำทำผิดพลาดเช่นนี้ จึงอดที่จะละอายใจไม่ได้ เอ่ยกับเจียงเซี่ยนเสียงเบาว่า “ท่านหญิง ข้า…ข้าลืมเอาชุดชาลงมาขอรับ…”
ทว่าเจียงเซี่ยนก็ไม่ใช่คนที่เข้มงวดมากขนาดนั้น จึงไม่ได้ตำหนิความสะเพร่าของหลิวตงเยว่ และเอ่ยกับเขาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มว่า “เช่นนั้นเจ้าก็รีบไปหยิบเถอะ!” แล้วก็นึกถึงพี่น้องสกุลฉี “เอาถ้วยชาใหม่สองใบลงมาให้พวกนางพี่น้องด้วย”
เพื่อป้องกันเครื่องเคลือบกระแทกกันจนแตก โดยปกติพวกเขาจะเตรียมชุดชามาเพิ่มอีกชุดหนึ่งด้วย
หลิวตงเยว่รีบขานว
