่า “ขอรับ” และวิ่งลงไปข้างล่างอย่างเร็วมาก
เจียงเซี่ยนเปิดหน้าต่างและมองออกไปข้างนอกอย่างอยากรู้ ข้างนอกเป็นถนนตะวันตก ฝั่งตรงข้ามเป็นร้านสุรา คนที่ดูแลร้านเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง สวมเสื้อคลุมสีฟ้าลายนกสาลิกาปากดำพิมพ์ลายดอกไม้สีขาว ใช้ผ้าแพรสีน้ำเงินสดใสพันศีรษะ เสียบดอกจามจุรีแฝดสีแดงเข้ม กำลังเทเหล้าให้ชายที่ดูเหมือนลูกหาบ มีลูกค้าเข้ามา นางเลิกคิ้ว พลางทักทายอย่างเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม ท่าทางรับมือยากมาก
นางรู้สึกสนใจมาก จึงชี้สตรีคนนั้นและถามฉีซวง “รู้จักสตรีผู้นั้นหรือไม่?”
“รู้จัก” ฉีซวงลังเลอยู่ชั่วครู่และเอ่ยว่า “นางก็ถือว่าเป็นคนดังที่เมืองของพวกเราเช่นกัน เดิมทีเป็นนักแสดงที่เร่ร่อนพเนจรจากเมืองหลวงมาที่นี่ ตอนหลังรู้จักกับลูกชายของเจ้าของร้านสุราร้านนี้ จึงแยกตัวออกมาแต่งงาน ปรากฏว่าหลังจากนั้นไม่กี่ปีลูกชายของเจ้าของร้านเจอโจรตอนที่ออกไปเก็บเกี่ยวผลผลิตทางการเกษตร จึงไม่เพียงแต่ถูกแย่งเงินไป ทว่ายังถูกซ้อมจนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงด้วย นางจึงเริ่มออกหน้าช่วยดูแลกิจการร้านสุรา ” ฉีซวงเอ่ยถึงตรงนี้ น้ำเสียงก็ชะงักไป และเอ่ยเหมือนอยากแก้ต่างให้สตรีนางนั้นว่า “ท่านหญิง เมืองชายแดนของพวกเราไม่เหมือนกับเมืองหลวง แผ่นดินแห้งแล้ง ผู้คนยากจน ใช้ชีวิตลำบาก มีคนไม่ได้แต่งงานมากมาย และมีแม่ม่ายแต่งงานใหม่กับสตรีที่ออกหน้าทำการค้าเล็กๆ เยอะมาก ถึงแม้สตรีนางนี้จะมาจากตระกูลที่ฐานะต่ำต้อย
