หลอกลวงพวกคนที่ไม่รู้จักยังได้ ทว่าหากคิดจะหลอกลวงพวกนางก็ยากหน่อยแล้ว
ลูกจ้างของโรงน้ำชาคนนี้สายตาเฉียบแหลมมาก
เจียงเซี่ยนหัวเราะเสียงดัง และสั่งไป่เจี๋ย “ตกรางวัล!”
ตกรางวัล!
ทำไมล่ะ?
ลูกจ้างของโรงน้ำชาอึ้งไปทันที
พี่น้องสกุลฉีก็มองหน้ากันเลิ่กลั่กเช่นกัน
มีแต่พวกเมิ่งฟางหลิงกับไป๋ซู่ที่แลดูสุขุมเยือกเย็น
ไป่เจี๋ยยิ้มพลางหยิบถุงใบเล็กปักลายคนโทแบบเมืองจางสีแดงเข้มออกมาจากในแขนเสื้อและยื่นให้ลูกจ้างของโรงน้ำชา
ได้ของอันหนักอึ้งมาอยู่ในมือ คนโทที่ปักอยู่บนถุงเป็นไหลายเมฆมงคลเคลือบลายดอกไม้สีน้ำเงิน เหมือนจริงมาก รอบเมฆมงคลนั้นยังวาดลายพวงเงินสีทองที่เล็กมากเอาไว้ด้วย เกรงว่าแค่ถุงใบนี้ก็มีค่าหนึ่งตำลึงแล้ว
ลูกจ้างของโรงน้ำชาเป็นคนที่มีความรู้กว้างขวางคนหนึ่ง จึงรู้ว่าเจอชนชั้นสูงเข้าแล้ว จึงคุกเข่าลงไปคำนับเจียงเซี่ยนติดกันหกครั้ง ขณะที่ปากก็ยังพูดว่า “ขอบคุณมากขอรับ” ไม่หยุด
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางโบกมือ และถามเขาว่า “เจ้าชื่ออะไร? ทำงานที่โรงน้ำชานี้มานานแค่ไหนแล้ว?”
กลัวพวกนางจะโกรธ อยากขอโทษพวกนาง แต่กลับกล้าให้เพิ่มแค่ถั่วปากอ้าหนึ่งจานเล็ก แสดงว่าไม่ใช่คนดูแล
แล้วก็เป็นอย่างคิดจริงๆ ลูกจ้างของโรงน้ำชาเอ่ยอย่างเคารพนบนอบว่า “เรียนคุณหนู ข้าน้อยชื่อทังลิ่ว ทำงานที่หออี้เซียนมาเกินครึ่งปีแล้วขอรับ”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และยิ้มพลางถามเขาว่า “เจ้าว่า ข้าควรสั่งชาอะไรดี?”
คำพูดนี้เน้นห
