และเอ่ยว่า “ข้าไม่ต้องการอย่างอื่นแล้ว เจ้าเอาต้าหงเผามาให้ข้ากาหนึ่ง”
ลูกจ้างของโรงน้ำชาก็ไหวพริบดีเช่นกัน เห็นพวกเจียงเซี่ยนแต่งตัวธรรมดา ทว่าท่าทางกลับไม่ธรรมดา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจียงเซี่ยน แม้จะอายุยังน้อย กลับไม่มีความเคอะเขินของเด็กสาวแม้แต่นิดเดียว กลับเหมือนพวกคุณชายจากตระกูลขุนนางที่มาจากเมืองหลวง สายตาสดใสและมั่นใจในตนเอง ท่าทางสบายๆ และเป็นธรรมชาติ แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นคนที่ผ่านโลกมามาก
เขากะพริบตา และเอ่ยอย่างสุขุมเยือกเย็นว่า “ขออภัยขอรับ ต้าหงเผาเป็นของบรรณาการ ปีหนึ่งก็มีเพียงไม่กี่จินเท่านั้น กว่าพวกเราจะได้มาหนึ่งตำลึงก็ไม่ง่ายเลย จึงซื้อหมดแล้ว หากคุณหนูชอบ ฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ก็ลองมาดื่มชาเร็วหน่อยก็ได้ขอรับ น่าจะได้ชิม” และเอ่ยอีกว่า “ให้แขกกลับไปมือเปล่า ทั้งหมดเป็นความผิดของร้านเอง เดี๋ยวข้าจะนำถั่วปากอ้ามาให้ท่านอีกหนึ่งจานเล็ก ถือว่าเป็นการขอโทษท่าน ท่านคิดว่าอย่างไร? ” แล้วก็เอ่ยอย่างเหมือนกลัวว่าเจียงเซี่ยนจะรังเกียจว่า “คุณหนูมาหออี้เซียนของพวกเราเป็นครั้งแรกใช่หรือไม่? ถั่วปากอ้าของหออี้เซียนของพวกเรามีชื่อเสียงมาก เป็นสิ่งที่เถ้าแก่ของพวกเราเรียนรู้มาจากตอนที่ขายชาที่เจียงหนาน คุณหนูมากมายเวลามาที่นี่ก็จะสั่งแยกนำกลับไปชุดหนึ่ง”
แน่นอนว่าไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่มีของขายแล้ว ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่ใส่ไว้ในรายการชาต่อแล้วเช่นกัน
เพียงแต่สิ่งที่พวกเขาขายอาจจะเป็นชาปลอม
