วกของอร่อยกับของที่น่าสนใจไปให้ไทฮองไทเฮาบ่อยๆ ถึงเวลานั้นแม่นมเมิ่งก็จะได้ออกจากวังบ่อยๆ เช่นกัน”
เมิ่งฟางหลิงพยักหน้าติดกันหลายครั้ง และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านวางใจเถอะ ไทฮองไทเฮายังตรัสว่าต้องได้ทอดพระเนตรเหลนถึงจะสวรรคต!”
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม ทว่าในใจกลับรู้สึกเสียใจเล็กน้อย
ขอให้ท่านยายมีชีวิตอยู่ได้ถึงตอนนั้น
รถม้าเลี้ยวครั้งเดียวก็ถึงถนนตะวันตกที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดของต้าถงแล้ว
เจียงเซี่ยนตั้งใจมองแล้ว กลับคล้ายกับตลาดในเมืองหลวง นางยังเห็นร้านเก่าแก่ของเมืองหลวงสองสามร้านด้วย
นางอดที่จะชี้หน้าร้านและร้องอย่างตกใจไม่ได้ “แม่นมเมิ่ง ไป๋ซู่ พวกเจ้าดูนี่ ‘ร้านขนมแปดชนิดแห่งเมืองหลวง’ ที่ขายขนมอบ”
เมิ่งฟางหลิงกับไป๋ซู่รีบเข้ามาใกล้ “ร้านขนมแปดชนิดแห่งเมืองหลวงจริงๆ ด้วย!”
พวกนางรู้สึกว่าต้าถงเปลี่ยนเป็นใกล้ชิดขึ้นมาทันที
พี่น้องสกุลฉียิ้มพลางเอ่ยว่า “ที่นี่อยู่ใกล้เมืองหลวงมาก จึงมีร้านเก่าแก่ของที่นั่นมาเปิดสาขาที่นี่มากมาย เวลาพวกเราไปทำธุระที่เมืองหลวง เพราะไม่รู้จักทางในเมืองหลวง บางครั้งก็จะซื้อพวกกล่องของขวัญของว่างจากร้านเก่าแก่เหล่านี้นำไปเมืองหลวงเลย ว่ากันว่าร้านที่นี่ซื้อได้เหมือนกับที่เมืองหลวง จนแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าซื้อที่ต้าถงหรือซื้อที่เมืองหลวง”
ทุกคนฟังนางพูดพลางยิ้มตาหยี ไม่นานก็เดินถึงหน้าโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง
เจียงเซี่ยนยิ้มและชี้ป้ายร้านนั้นพลางอ่านว่า “โรงน้
