ฮูหยินฝางจนปัญญากับเจียงเซี่ยน นางลูบศีรษะของเจียงเซี่ยนอย่างรักใคร่และสงสาร กำชับไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อให้ดูแลเจียงเซี่ยนให้ดี ให้เจียงเซี่ยนพักผ่อนเร็วหน่อย อย่ากินอะไรมั่วซั่ว แล้วถึงจะกลับที่พักของตนเอง
สินสอดที่ตระกูลหลี่ส่งมา เช่น เครื่องประดับเงินทองและผ้าห่มมงคลนั้นเจียงเซี่ยนต้องเป็นคนนำไป ส่วนเงินสินสอดนั้นตระกูลเจียงจะเป็นคนเก็บไว้ ทว่าพวกขนมมงคลกับผลไม้มงคลกลับต้องส่งถึงมือของญาติฝ่ายหญิงก่อนแต่งงาน นอกจากฮูหยินฝางจะต้องวางพวกเครื่องประดับเงินทองไว้กับสินเดิมของเจียงเซี่ยนหลังจากลงบันทึกและทำบัญชีรายชื่อแล้ว ยังต้องเก็บเงินสินสอดเข้าห้องเก็บของ และจัดคนส่งพวกขนมมงคลกับผลไม้มงคลไปยังเมืองหลวงคืนนี้ นางยุ่งจนถึงตอนเย็น แล้วก็จัดงานเลี้ยงรับรองฮูหยินฉีที่โถงบุปผา ขอบคุณที่สองวันนี้นางช่วยจัดการเรื่องการมอบสินสอดของตระกูลหลี่ กว่างานเลี้ยงจะเลิกรา เสียงกลองของยามสอง[1]ก็ดังมาจากข้างนอกแว่วๆ แล้ว
ฮูหยินฝางลากร่างกายที่เหนื่อยล้าไปล้างหน้าและบ้วนปากอย่างลวกๆ นางกำลังจะนอนลง เจียงลวี่ก็มาหา
เจียงลวี่เป็นคนต้อนรับแขกผู้ชายที่มาของตระกูลหลี่
ฮูหยินฝางกลัวว่าเขาจะมีธุระอะไร จึงเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่อีกครั้ง จะไปพบเจียงลวี่ที่ห้องโถง
ทว่าเจียงลวี่กลับให้สาวใช้เข้ามาบอกว่า “วันนี้ท่านยุ่งมาทั้งวันและเหนื่อยมากแล้ว ลูกชายก็ไม่ใช่คนนอก ท่านก็อย่าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาเลย”
ฮูหยินฝางก็เหนื่อยแล้ว
