สุดท้ายเจียงลวี่ก็ไม่ได้เข้าไปแทรกแซงเรื่องนี้อยู่ดี
เพราะตระกูลหลี่มามอบสินสอดแล้ว
บนหีบสินสอดที่ทาสีแดงวาดลายสีทองปูกระดาษคำว่า ‘มงคล’ แผ่นใหญ่ เงินหยวนเป่า[1]ที่ขาวราวกับหิมะและทองอร่ามก่อเป็นเจดีย์รูปทรงอ้วนและกลมอยู่บนหีบสินสอด ถูกเด็กรับใช้ที่สวมชุดสำหรับใส่ในงานแต่งงานเดินหามเข้าไปในกองบัญชาการต้าถงเป็นแถวยาวเหยียด
ภายใต้แสงอาทิตย์ เงินหยวนเป่าทองและเงินหยวนเป่าเงินเหล่านั้นเจิดจ้าจนสายตาคนเป็นประกาย
ชาวบ้านที่มุงดูโอบล้อมซ้อนกันหลายชั้นและแอบซุบซิบกันอยู่หน้าประตูกองบัญชาการต้าถง
“ดูเร็ว ดูเร็ว! มีทองสองพันตำลึงกับเงินห้าหมื่นตำลึงจริงๆ!”
“เจ้านับแล้วหรือ?” มีคนสงสัย “ไม่แน่สิ่งที่รองอยู่ก้นหีบสินสอดนี้อาจจะเป็นกระดาษก็ได้! ตอนที่ตระกูลหวังข้างบ้านพวกเราแต่งสะใภ้ บอกว่ามีสามสิบหกหีบ สุดท้ายในหนึ่งหีบมีของแค่สามชิ้น…”
มีคนโต้แย้ง “ข้าเคยเป็นลูกจ้างร้านขายเครื่องประดับเงินทอง แค่เห็นก็รู้ว่าทั้งหมดเป็นเงินหยวนเป่าหีบละยี่สิบห้าตำลึง เจ้าลองนับจำนวนหีบดูอีกที มันไม่มีทางปลอมได้”
“ที่อยู่ข้างหน้าเข้าไปในกองบัญชาการแล้ว ที่อยู่ข้างหลังแถวยาวไปถึงถนนตะวันตก มีกี่หีบกันแน่ มีใครได้นับหรือไม่”
“ก่อนหน้านี้นับแล้ว ตอนหลังฟังพวกเจ้าคุยกัน ก็ลืมไปแล้วว่าหามเข้าไปเท่าไรแล้ว”
“ถึงอย่างไรสินสอดก็เยอะมาก” มีคนเอ่ยว่า “ไม่เคยเห็นสินสอดมากมายเช่นนี้ที่ต้าถงมาก่อน”
มีคนเอ่ยต่อว่า “เกรงว่าแม้
