“พูดจาเหลวไหล!” ฮูหยินฝางตวาดด่าเด็กรับใช้ว่า “มีคนถูกฆ่าไปมากมายอะไรกัน? แค่โจรขโมยไม่กี่คนเท่านั้น คนอื่นพูดอย่างไรเจ้าก็อย่าพูดตามไปด้วย พวกข่าวลือก็เผยแพร่ออกไปแบบนี้แหละ”
เด็กรับใช้หวังดีกลับถูกสั่งสอน สีหน้าจึงเปลี่ยนไปอย่างมาก และก้มหน้ายอมรับผิดอย่างหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก
สีหน้าของฮูหยินฝางถึงคลายความโกรธลงเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนออกเรือนเป็นเรื่องมงคล หากแปดเปื้อนการสังหารหมู่ ก็ไม่มงคลแล้ว…
ฮูหยินฝางสั่งสอนเด็กรับใช้คนนั้นสองสามคำ ถึงปล่อยเขาไป
ทว่าอย่างไรเรื่องนี้ก็ทิ้งร่องรอยไว้ในใจของฮูหยินฝางแล้ว
นางจึงแอบเรียกเจียงลวี่มาถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ “ตระกูลหลี่คงจะไม่ได้สังหารผู้คนจริงๆ ใช่หรือไม่?”
“จะเป็นไปได้อย่างไร!” เจียงลวี่แลดูแตกต่างไปจากแต่ก่อนที่พอเอ่ยถึงหลี่เชียนก็จะถลึงตาและดูโหดเหี้ยม เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านแม่ ข่าวลือนี้มันอะไรกัน? คนอื่นไม่รู้ ท่านก็ไม่รู้ด้วยหรือ? งานเทศกาลโคมไฟปีนั้น ท่านพ่อเจออาสะใภ้สิบหกระหว่างทาง จึงให้ผู้ติดตามไปส่งอาสะใภ้สิบหกช่วงหนึ่ง ปรากฏว่าไม่กี่วันในเมืองหลวงก็มีข่าวออกมาว่าท่านพ่อเลี้ยงอนุภรรยาไว้ข้างนอก ผ่านไปอีกสองสามวันก็ว่ากันว่าท่านพ่อมีลูกนอกสมรสอยู่ข้างนอกคนหนึ่ง…สินสอดก้อนใหญ่ขนาดนั้น ไม่เพียงแต่ซานซี แม้แต่ทางการกับกลุ่มอิทธิพลมืดของเหอหนานกับส่านซีที่อยู่ข้างเคียงก็เคลื่อนไหว คนที่หมายตาเงินก้อนนี้ก็มากขึ้นแล้ว ตระกูล
