“ใต้เท้าฉีบอกว่า ลูกเขยรวมเงินได้ครบก็พอแล้ว ถึงเวลานั้นเขาจะให้ฟางป๋าล่า รองแม่ทัพใต้บังคับบัญชาสวมชุดผ้าเนื้อหยาบ รับผิดชอบขนเงินมา” แม้หลิวตงเยว่จะมาถ่ายทอดคำพูด แต่เขาก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่เหมาะสมอย่างบอกไม่ถูก และคิดว่าหลี่เชียนอาจจะไม่ชอบได้ยินเรื่องแบบนี้ เสียงของเขาจึงเจือความลังเลเล็กน้อย “ให้ลูกเขยไม่ต้องกังวลว่ากำลังคนจะไม่พอ ทิ้งคนไว้เตรียมงานแต่งที่ไท่หยวนมากหน่อยก็ได้ ไว้วันที่ส่งตัว พวกฟางป๋าล่าจะปลอมตัวเป็นลูกหาบ ส่งสินเดิมของท่านหญิงไปยังไท่หยวน”
นี่เห็นได้ชัดว่าคิดว่าตระกูลหลี่ไม่มีความสามารถในการปกป้องทรัพย์สินชุดนี้
หลี่ไท่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ส่วนเซี่ยหยวนซีมองหลี่เชียนครั้งหนึ่ง
หลี่เชียนยิ้มพลางเอ่ยว่า “เรื่องของข้า ข้าย่อมรับผิดชอบได้ทั้งหมด ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นช่วยเหลือ ดังนั้นจึงต้องขอให้เจ้าไปที่กองบัญชาการอีกครั้ง และบอกว่าคนที่ส่งสินสอดกับรับสินเดิมนั้นตระกูลหลี่จัดไว้เรียบร้อยหมดแล้ว ขอบคุณใต้เท้าฉีมากที่เป็นห่วง หายากที่ครั้งนี้ท่านกั๋วกงน้อยจะอยู่ที่ต้าถงด้วย แถมมีสุรามงคลให้ดื่มอีก ให้พวกแม่ทัพฟางดื่มสุราเป็นเพื่อนท่านกั๋วกงน้อยให้เต็มที่ดีกว่า”
นี่เท่ากับว่าหลี่เชียนปฏิเสธอย่างอ้อมค้อม
หลิวตงเยว่ร้องไห้อยู่ในใจตลอด
เดิมทีใต้เท้าฉีไม่ได้พูดแบบนี้
ตอนนั้นใต้เท้าฉีแผดเสียงใส่ฮูหยินฉีว่า ‘ปกป้องแม้กระทั่งสินเดิมของภรรยาตนเองไม่ได้ แล้วจะต้องการเขาไปทำไม
