ไม่มีเงิน?
ข้ออ้างแบบนี้ก็พูดออกมาได้!
คนที่หน้าด้านถึงระดับเขานี้หายาก
หลี่เชียนอดที่จะมองซุนซื่อติ่งใหม่ไม่ได้
“ดังนั้นครั้งนี้ข้ารู้ว่าหลานจะแต่งงานแล้ว แถมยังแต่งงานกับท่านหญิงเจียหนาน ต้องใช้เงินเยอะมากอย่างแน่นอน ข้าจึงโอนหน้าร้านหลายแห่งในตระกูลออกไป และยืมจากญาติกับเพื่อนอีกเล็กน้อย รวมทั้งหมดสองหมื่นตำลึงและนำมา” ซุนซื่อติ่งเอ่ยพลางผลักกล่องใบเล็กที่ใส่ตั๋วเงินเอาไว้มาตรงหน้าหลี่เชียน “ถึงแม้สำหรับข้าเงินนี้แทบจะเป็นทรัพย์สินทั้งตระกูลแล้ว แต่สำหรับท่านหญิงอาจจะเป็นเพียงเงินค่าเครื่องสำอางหนึ่งปีของนางก็ได้ ทว่าอย่างไรนี่ก็เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของข้า ไม่ว่าอย่างไรก็ขอให้หลานช่วยมอบให้ท่านหญิงให้ข้าด้วย”
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าตระกูลหลี่เป็นเพียงขุนนางธรรมดา และตัวเขาก็ก่อตั้งตระกูลเองแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องประจบตระกูลหลี่เหมือนเมื่อก่อน ใครจะรู้ว่าชั่วพริบตาตระกูลหลี่ก็เกี่ยวดองกับตระกูลเจียงแล้ว เขาจึงอยากไปมาหาสู่กับตระกูลหลี่ และรู้ว่าก่อนหน้านี้ตนเองล่วงเกินหลี่เชียนแล้ว ดังนั้นครั้งนี้เขามาถึงบ้านของตระกูลหลี่เอง ก็คิดจะมอบเงินให้
เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขาพูดจาเด็ดขาดเกินไป ปฏิเสธอย่างสิ้นเชิงว่าของพวกนั้นเป็นของที่ตระกูลหลี่ให้เขาเก็บรักษาและดูแล แต่เล่นลิ้นบอกว่าของพวกนั้นเป็นเงินตั้งตัวที่ตระกูลหลี่มอบให้เขา
คำพูดนี้ยังคงดังก้องอยู่ข้างหู เขาก็ไม่อาจกลับคำพูดใหม่ได้ชั่วขณะ
