เวลานี้หลี่เชียนอึดอัดใจเล็กน้อยจริงๆ
เขารู้ว่าสินเดิมของเจียงเซี่ยนจะต้องไม่น้อยอย่างแน่นอน
แต่มากมายขนาดนี้…
หลี่เชียนมองสมุดรายชื่อสินเดิมที่เด็กรับใช้สองคนยกเข้ามา แล้วก็เหงื่อออกตรงหน้าผากเล็กน้อย
หลี่ไท่หัวหน้าพ่อบ้านของตระกูลหลี่ยิ่งตกใจจนพูดไม่ออก มือเปิดสมุดรายชื่อไป ก็อดที่จะอ่านออกเสียงไม่ได้ว่า “ตู้แช่ลงยาสีน้ำเงินจี้หลานวาดลายสีทองพันกิ่งไม้และดอกไม้หนึ่งเครื่อง! นี่คืออะไร?”
เขาถามหลี่เชียน
ของนี้หายากมาก แม้แต่คนในวัง ก็ไม่ใช่ว่าจะรู้จักทุกคนเช่นกัน
หลิวตงเยว่กลัวว่าหลี่เชียนจะไม่รู้เหมือนกัน จึงรีบชิงตอบว่า “เป็นของที่ใช้สำหรับเก็บผลไม้และน้ำแข็งในหน้าร้อน…” เขาเอ่ยจบก็เห็นหลี่ไท่ยังคงงุนงง จึงคิดแล้วเอ่ยอีกว่า “เป็นตู้ลงยาใบหนึ่ง แบ่งเป็นชั้นในกับชั้นนอก พอวางน้ำแข็งไว้ที่ชั้นนอก อาหารในตู้ก็จะเก็บความเย็นได้สิบสองชั่วยาม และจะไม่เน่าเสีย…”
หลี่ไท่ยังคงไม่เข้าใจ
แต่เขาอายที่จะถามต่อไปอีก
เขาพยักหน้าอย่างลวกๆ และเอ่ยว่า “อ้อ ที่แท้เป็นตู้เก็บของนี่เอง!”
หลิวตงเยว่รู้ว่าเขายังไม่เข้าใจ ทว่าไม่ว่าอย่างไรหลี่ไท่ก็เป็นหัวหน้าพ่อบ้านของตระกูลหลี่ อย่างไรเขาก็ต้องไว้หน้าหลี่ไท่บ้างเช่นกัน ในเมื่อหลี่ไท่บอกว่าตนเองเข้าใจแล้ว เขาก็จะถือว่าหลี่ไท่เข้าใจแล้ว และไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้อีก แล้วยิ้มพลางเปลี่ยนเรื่องเอ่ยกับหลี่เชียนว่า “ลูกเขยใหญ่ ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงบอกว่า ในวันหลายวัน
