ให้เขา อย่างไรก็ดีกว่ามีเรื่องอะไรก็หวังแต่จะให้ตระกูลเจียงออกหน้าให้เขากระมัง?”
เจียงลวี่ถลึงตาใส่เขาทีหนึ่ง “เจ้าได้ฟังที่ข้าพูดหรือไม่? ข้าบอกว่าเขาไม่ควรฆ่าคนหรือ? ข้าบอกว่าเขาไม่ควรใช้เรื่องที่ตระกูลเจียงกับตระกูลหลี่เกี่ยวดองกันสร้างบารมี!”
ฝูเซิงเข้าใจแล้ว ทว่าเขายังอดที่จะแก้ต่างให้หลี่เชียนเล็กน้อยไม่ได้ “ท่านมักจะบอกข้าไม่ใช่หรือว่า ทำอะไรต้องพลิกแพลงไปตามสถานการณ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสนามรบ คว้าโอกาสที่สามารถใช้ประโยชน์ได้ได้ก็ต้องกล้าลอง จะปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปเปล่าๆ ไม่ได้ ตระกูลหลี่เพิ่งมาซานซี เป็นช่วงเวลาที่ต้องยืนหยัดพอดี มีโอกาสแบบนี้ไม่ดีตรงไหน? สินสอดของพวกเขามากมาย สินเดิมของท่านหญิงก็ไม่เบาเช่นกัน จะได้ให้คนอื่นรู้ว่าพวกเราทั้งสองตระกูลให้ความสำคัญกับการแต่งงานนี้แค่ไหน นี่ไม่ดีตรงไหนหรือ?”
เจียงลวี่สะบัดแขนเสื้อจากไป
ฝูเซิงทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย
เขายังไม่เคยทำให้คุณชายใหญ่โกรธเช่นนี้มาก่อนเลย!
ฝูเซิงพึมพำอยู่ในใจตลอด
และสรุปแล้วเขาต้องเชิญหลี่เชียนมาหรือไม่กันแน่?!
