ี้เจอแล้วก็ต้องหลบไปไกลๆ มิใช่หรือ? หากเป็นข้า ใครกล้าเข้าใกล้ ข้าก็คิดว่าเป็นพวกเดียวกันและจัดการให้ราบคาบเช่นกัน เรื่องสำคัญสิ้นสุดลงแล้ว เรื่องอื่นที่เกี่ยวข้องก็สิ้นสุดลงตามไปด้วย หากรอถามที่ไปที่มา คนพวกนั้นจะคิดว่าลูกเขยใหญ่กลัวพวกเขาน่ะสิ! คุณชายใหญ่ ท่านไม่ได้ติดต่อกับพวกคนในลู่หลิน พวกเขาเป็นพวกรังแกคนที่อ่อนแอ กลัวคนที่แข็งแกร่ง และลงมือไปตามสถานการณ์ หากไม่ตีแรงๆ สักครั้งก็ไม่รู้จักความร้ายกาจ อย่างไรข้าคิดว่าลูกเขยใหญ่ทำแบบนี้ดีมาก ทิ้งคำพูดไว้ตรงนั้นอย่างชัดเจน คนที่ไม่ฟังก็ฆ่าให้หมด”
“เฮ้!” เจียงลวี่ปรายตา “ข้าดูไม่ออกว่าเจ้ายังชอบหลี่เชียนมากด้วย?”
ฝูเซิงไม่รู้สึกถึงอันตรายอย่างสิ้นเชิง เขายิ้มแหยๆ และเอ่ยว่า “ข้าคิดว่าท่านหญิงสายตาดีมาก แทนที่จะแต่งงานกับจ้าวเซี่ยวซื่อจื่อจิ้งไห่โหว สู้แต่งงานกับหลี่เชียนดีกว่า ซื่อจื่อจิ้งไห่โหวฐานะสูงส่ง ข้ารู้สึกว่าคุยกับเขาไม่รู้เรื่อง!”
“ไสหัวไป!” สุดท้ายขาข้างนั้นของเจียงลวี่ก็ยังทนไม่ไหวอยู่ดี “เดี๋ยวเจ้าคงจะบอกว่าข้าก็ฐานะสูงส่งเหมือนกัน และคุยกับพวกเจ้าไม่รู้เรื่องใช่หรือไม่!”
ฝูเซิงกอดขาไว้และเอาแต่ร้องว่าถูกปรักปรำ “ข้าคิดว่าลูกเขยของตระกูลเราสามารถล้มคนพวกนั้นหมดได้ในคราวเดียว ก็ถือว่าเป็นวีรบุรุษผู้หนึ่งเช่นกัน…เขาดึงดูดคนมา ทว่าอย่างไรก็จัดการได้เองแล้ว ไม่ต้องให้ตระกูลเจียงหรือตระกูลฉีจัดการกับปัญหาที่จะตามมาในภายหลัง
