ทะน้ำมัน ระเบิดกระเด็นจนคนไม่มีแม้แต่ที่จะหลบ หลายมณฑลทางเหนือต่างก็รู้หมดแล้ว สินสอดของพวกเขานั้นยังพูดง่าย เวลากระชั้นชิด พวกโจรนอกมณฑลได้ข่าวก็มาไม่ทันอยู่ดี แต่หากถึงตอนที่ส่งสินเดิม ถ้าไม่เป็นการทำให้ผู้คนชื่นชม สรรเสริญ จะกลายเป็นว่าเรียกพวกโจรมารวมตัวกัน ก็ขึ้นอยู่กับว่ามีคนหมายตาสินเดิมกี่คน ถ้าเป็นผู้อื่นคงอยากจะซ่อนอย่างสุดกำลัง แต่เขากลับวางท่าท้าทาย ใครกล้าเข้าใกล้ขบวนส่งสินสอด ก็สังหารได้ทั้งหมดโดยไม่มีความผิด…”
ฝูเซิงเอ่ยอย่างซื่อๆ ว่า “เช่นนี้ไม่ดีหรือขอรับ? แก้ไขปัญหาได้หมดในทีเดียว ต่อไปอย่าว่าแต่ซานซีเลย เกรงว่าหกมณฑลทางเหนือคงจะไม่มีใครไม่รู้จักชื่อเสียงอันโด่งดังของลูกเขยของตระกูลเราแล้ว”
“ดีอะไรกัน!” เจียงลวี่แทบอยากจะเคาะความคิดคร่ำครึของฝูเซิงออก “คนอื่นยังคิดว่าตระกูลหลี่คิดจะอาศัยโอกาสที่เกี่ยวดองกับตระกูลเจียงของพวกเราในครั้งนี้สร้างบารมีเลย นอกจากนี้…หากเขาฆ่าผิดคนจะทำอย่างไร? หัวหน้าสำนักคุ้มภัยตู้จากสำนักคุ้มภัยเวยหย่วน เมืองชาง ก็หาทางมาหาข้าแล้วไม่ใช่หรือ? บอกว่าหลายวันก่อนเหล่ากองหน้าที่ ส่งสินค้าของสำนักคุ้มภัยเวยหย่วนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนพวกนั้นเป็นโจร คิดว่าเป็นคนที่จงใจหาเรื่องเป็นศัตรู จึงยืนดูอยู่ข้างๆ แต่กลับถูกหลี่เชียนคิดว่าเป็นพวกเดียวกันและจัดการไปพร้อมกัน…”
ฝูเซิงเบ้ปาก และเอ่ยว่า “ยังจะให้ลูกเขยใหญ่ไปแยกแยะทีละคนอีกอย่างนั้นหรือ? เรื่องแบบน
