นเม้มปากยิ้ม
ไป๋ซู่อดไม่ได้ “สองวันก่อนใต้เท้าหลี่ให้คนส่งมา บอกว่ากลัวท่านหญิงเบื่อ”
เจียงเซี่ยนเขินจนหน้าแดงเล็กน้อย
เมิ่งฟางหลิงกับฮูหยินฝางสบตากันและยิ้ม แล้วก็เปลี่ยนเรื่อง “เวลานี้สถานการณ์ทางการเมืองในเมืองหลวงกำลังไม่แน่นอน เฉาไทเฮาอยากตั้งคุณหนูใหญ่ของตระกูลอันลู่โหวเป็นฮองเฮา แต่ฝ่าบาทกลับพอพระทัยคุณหนูใหญ่ไช่ของตระกูลจิ้นอันโหว ตระกูลเติ้งก็ดันบังเอิญให้ลูกสาวเข้าวังพอดี ทว่าตระกูลไช่เล็งตำแหน่งฮองเฮาเอาไว้ วังฉือหนิงกลายเป็นวุ่นวายขึ้นมาทันที วันนี้หากไม่มีคนได้รับลายมือของตระกูลเติ้ง และเข้าวังมาขอให้ไทฮองไทเฮาช่วยบอกปัดก็ตระกูลไช่ขอให้คนเข้าวังมาขอให้ไทฮองไทเฮาช่วยขอร้องให้ ไทฮองไทเฮารำคาญจนทนไม่ไหว ตอนนี้จึงอ้างว่าประชวรและอยู่ในวังฉือหนิง…”
เจียงเซี่ยนอดที่จะร้องเบาๆ อย่างตกใจไม่ได้
เมิ่งฟางหลิงรีบเอ่ยว่า “ไทฮองไทเฮาไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เพียงแค่เป็นห่วงว่าท่านหญิงอยู่ทางนี้จะสบายดีหรือไม่ ไทฮองไทเฮายังให้ข้านำจดหมายมาให้ท่านหญิงด้วย” นางพูดอยู่ นางในที่รับใช้ข้างกายนางก็ถือกล่องไม้จันทน์แดงใบเล็กเข้ามา
เจียงเซี่ยนขออภัย และเปิดจดหมายต่อหน้าฮูหยินฝางกับเมิ่งฟางหลิงอย่างร้อนใจ
ไทฮองไทเฮาเป็นอย่างที่เมิ่งฟางหลิงบอกจริงๆ สบายดีและกินได้ดี แค่เป็นห่วงว่าเจียงเซี่ยนจะไม่ชินกับการใช้ชีวิตที่ซานซี
เจียงเซี่ยนส่งเมิ่งฟางหลิงกับฮูหยินฝางออกไปแล้วก็กลับห้องไปตอบจดหมายไทฮองไทเฮา แล
