ง
“ในที่สุดพวกเจ้าก็มา!” นางถอนหายใจยาวเหยียด และเอ่ยว่า “หลายวันนี้ข้าเป็นห่วงพวกเจ้าอยู่ตลอด พวกดอกกล้วยไม้ที่ข้าเลี้ยงไว้ในวังฉือหนิงเป็นอย่างไรบ้าง? เบญจมาศสีดำแตกกิ่งแล้วย้ายกระถางหรือยัง?”
“ท่านหญิง!” ทุกคนคารวะเจียหนานพร้อมกัน ไป่เจี๋ยยิ้มและเอ่ยว่า “ทุกอย่างจัดการตามที่ท่านหญิงสั่งตอนที่อยู่ในวัง พวกดอกกล้วยไม้พวกเราเช็ดใบให้มันทุกวัน เบญจมาศสีดำก็แตกกิ่งและย้ายกระถางแล้ว มีตาข่ายที่ท่านหญิงถักไว้ครึ่งหนึ่งด้วย พวกเราเอามาด้วยเจ้าค่ะ”
“จริงหรือ?!” เจียงเซี่ยนพาพวกนางเข้าไปในห้องโถงอย่างดีใจ
ไป๋ซู่ได้ข่าวแล้วก็รีบมาเช่นกัน
พวกชีกูเข้ามาพบเมิ่งฟางหลิง
เมิ่งฟางหลิงคารวะพวกนางอย่างถ่อมตน สุภาพ และสนิทสนม แล้วมอบของขวัญสำหรับการพบกันครั้งแรกให้ และให้คนไปหามหีบสัมภาระที่บรรจุพวกของใช้ที่ปกติเจียงเซี่ยนใช้ประจำเข้ามา แล้วสั่งให้พวกไป่เจี๋ยจัดสถานที่ที่เจียงเซี่ยนอยู่ก่อน
พวกไป่เจี๋ยขานรับด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าค่ะ” ในห้องมีสตรีอยู่มากมาย จึงกลายเป็นเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา
เจียงเซี่ยนชอบความคึกคักแบบนี้มาโดยตลอด จึงอดที่จะยิ้มตาหยีไม่ได้
แต่เมิ่งฟางหลิงกลับเห็นข้าวฟ่างสองเม็ดติดอยู่บนชายเสื้อของเจียงเซี่ยน จึงนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านหญิงเลี้ยงนกขมิ้นสองตัวตั้งแต่เมื่อไร? ดูลักษณะภายนอกเหมือนจะเป็นท้ายทอยดำ”
“เป็นท้ายทอยดำจริงๆ” เจียงเซี่ย
