เฮา อยากให้ไทฮองไทเฮาส่งไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อมา…ดูเหมือนข้าจะกังวลมากไปแล้ว”
“ที่ไหนกัน!” เมิ่งฟางหลิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เพราะได้รับจดหมายจากฮูหยิน ไทฮองไทเฮาถึงได้ปล่อยคนที่อยู่ข้างกายท่านหญิงออกมา และยังตั้งใจถามความประสงค์ของพวกนางโดยเฉพาะ นอกจากไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อแล้ว ยังมีคนที่ปกติรับใช้ท่านหญิงอีกหลายคนที่ยินดีมาด้วยกัน ไม่อย่างนั้นหากทั้งหมดเป็นพวกที่ไม่รู้ธรรมเนียม ท่านหญิงคงยากที่จะได้ดื่มแม้กระทั่งชาร้อนสักถ้วย”
ฮูหยินฝางนึกถึงชีกูที่รับใช้เจียงเซี่ยนในหลายวันนี้ และยิ้มพลางเอ่ยว่า “ลูกเขยก็ถือว่าเป็นคนที่มีฝีมือคนหนึ่งเช่นกัน ถึงแม้คนที่ส่งมาจะไม่ค่อยรู้ธรรมเนียมนัก แต่ดีที่ยินดีเรียนรู้ และเรียนรู้ได้เร็วเช่นกัน…”
หลังจากเมิ่งฟางหลิงคารวะเจียงลวี่แล้ว ทั้งสองคนก็พูดคุยกัน พลางไปที่เรือนของเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนกำลังแหย่นกเล่นอยู่ใต้ชายคา
พอเห็นเมิ่งฟางหลิงก็ยิ้มและวิ่งเหยาะๆ ไปหา “แม่นม ในที่สุดท่านก็มา ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยเป็นอย่างไรบ้าง?”
“สบายดีเจ้าค่ะ ทุกคนสบายดี!” บนหน้าของเมิ่งฟางหลิงก็เผยความดีใจออกมาอย่างอดไม่ได้
“ท่านหญิงค่อยๆ เจ้าค่ะ” นางเดินเข้าไปประคองเจียงเซี่ยนไว้ พลางมองเจียงเซี่ยนตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า “ท่านหญิงสีหน้าดีกว่าตอนอยู่ในวัง”
แสดงว่าหลายวันนี้ใช้ชีวิตสบายมาก
เจียงเซี่ยนหัวเราะ แล้วก็เห็นพวกไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อที่ก้มหน้าก้มตาตามอยู่หลังเมิ่งฟางหลิ
