ท่านหูไม่ใช่นักบัญชีธรรมดา
เขาเป็นหัวหน้าฝ่ายบัญชีของจวนเจิ้นกั๋วกง
คุมรายการบัญชีทั้งหมดของตระกูลเจียง
ตระกูลของพวกเขามาถึงรุ่นของเขาก็เป็นรุ่นที่ห้าแล้ว เคยรับใช้เจิ้นกั๋วกงมาแล้วห้าคน
ท่านหูตอบรับอย่างดีใจ
ทั้งสองคนไปที่ห้องโถง
หลี่เชียนสวมเสื้อคลุมยาวผ้าไหมหังลายค้างคาวห้าตัวล้อมคำว่า ‘อายุยืน’ ทรงกลมสีน้ำเงินสดใสอย่างเรียบร้อย บนใบหน้าอันหล่อเหลาเผยรอยยิ้มสดใสออกมาอย่างเต็มที่ จนสว่างไสวกว่าแสงแดดต้นฤดูร้อนเสียอีก
“ท่านกั๋วกงน้อย!” เขาคารวะเจียงลวี่อย่างนอบน้อม ท่าทางถ่อมตนและสุภาพ ทำให้ท่านหูรู้สึกชอบทันที
เจียงลวี่พยักหน้า แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซือกลางห้องโถง พลางชี้เก้าอี้ไท่ซือตัวที่อยู่ต่ำกว่า ส่งสัญญาณให้เขานั่งเช่นกัน
หลี่เชียนยิ้มพลางนั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซือ แล้วแนะนำเซี่ยหยวนซีกับเจียงลวี่ “…ผู้ช่วยของข้า”
ท่านหูสังเกตว่าเขาใช้คำว่าผู้ช่วย ‘ของข้า’ ไม่ใช่ผู้ช่วยของ ‘ตระกูลหลี่’ แล้วก็อดที่จะแอบพยักหน้าไม่ได้
เจียงลวี่ก็แนะนำท่านหูกับหลี่เชียนเช่นกัน
หลี่เชียนทักทายท่านหูด้วยท่าทางนุ่มนวล และเอ่ยถึงจุดประสงค์ที่ตนเองมา
เจียงลวี่แปลกใจเล็กน้อย เขาคิดว่าด้วยความเย่อหยิ่งของหลี่เชียน จะยอมแอบแสวงหาเองดีกว่ามาขอร้องเขา เขาจึงงุนงงเล็กน้อยไปชั่วขณะ และยังคิดไม่ออกจริงๆ ว่าให้ยืมใครไปช่วยตระกูลหลี่ดี
สามารถปรับตัวได้ไม่ว่าสภาพแวดล้อมจะดีหรือแย่ คือสิ่งที่ลูกผู้ชายทำ!
ท่านหูประท
