ุณก็เริ่มใช้แม่นมอวี๋อย่างไม่เกรงใจทันที “…ท่านพ่อซื้อเรือนตรงถนนตะวันตกไม่ไกลจากกองบัญชาการต้าถงเอาไว้หลังหนึ่ง แล้วก็ซื้อสาวใช้กับหญิงรับใช้มาจากพ่อค้านายหน้ายี่สิบกว่าคน ถึงเวลานั้นก็รบกวนเจ้าช่วยสั่งสอนธรรมเนียมด้วย”
แม่นมอวี๋ขานรับอย่างนอบน้อม หลังจากรายงานฮูหยินฝางแล้วก็เข้าไปอยู่บ้านที่ตระกูลหลี่ซื้อใหม่พร้อมกับหลิวตงเยว่ และเริ่มรีบจัดการเรื่องมอบสินสอดกับเหล่าพ่อบ้านของตระกูลหลี่
ฮูหยินฝางพอใจกับเรื่องนี้มาก ตอนที่คุยเรื่องส่วนตัวกับเจียงเซี่ยนก็เอ่ยว่า “ได้ยินแม่นมอวี๋บอกว่า ตระกูลหลี่กลัวว่าต่อไปเจ้าแต่งไปไท่หยวนแล้วจะไม่มีคนคุยเล่นด้วย จึงซื้อเรือนตรงถนนตะวันตกเอาไว้ ตอนที่เจ้าว่างก็สามารถมานั่งคุยเล่นที่ต้าถงบ่อยๆ ได้”
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าการแต่งงานนี้ฟุ่มเฟือยมากเกินไปหน่อยแล้ว
ตระกูลหลี่ต้องมีเงินอย่างแน่นอน แต่จะใช้เงินแบบนี้ไม่ได้
ต่อไปหลี่เชียนยังต้องขยายกำลังรบ และเลี้ยงทหารส่วนตัว มีเรื่องที่ต้องใช้เงินมากมาย
นึกถึงตอนนั้นที่นางถูกแต่งตั้งเป็นฮองเฮา สินสอดก็เพียงแค่ทองสองร้อยตำลึง เงินหนึ่งหมื่นตำลึง ผ้าต่วนหนึ่งพันพับ ใบชาหนึ่งร้อยจิน ม้าที่มีขนสีสันงดงามยี่สิบตัว ม้าธรรมดาสี่สิบตัว และเกราะหลังยี่สิบชุด รวมแล้วไม่เกินสองสามหมื่นตำลึง ทว่าเวลานี้ตระกูลหลี่ยังไม่ได้มอบสินสอด ก็ซื้อเรือนและซ่อมแซมหอบรรพบุรุษ ใช้เงินไปไม่ต่ำกว่าสองหมื่นตำลึงแล้ว
นางอดที่จะเอ่ยไม่ไ
